Esra Çelik
@Dhyana
Şu anda okuduğu kitaplar
“Değer” diye bildiğimiz her şeyle dalga geçiliyor, nihilist, boş ve yaşamaya değmeyecek bir dünya modeli çiziliyordu.
Reklam
Vıcık vıcık yüzeysellik yayan şu “kişisel gelişim” kitaplarının bağırıp durduğu” İstersen yaparsın!” sözü tam bir kandırmacaydı. İnsan ancak yapabileceğini isterdi. “İstemek” kavramı, “dilemekten ve hayallere dalmaktan” farklı bir şeydi. Bedelini göze almakla, gereğini yapmakla ilgili bir şeydi.
“Gözünü açıp kapıyorsun ve bir bakıyorsun ki hayat bitmiş. İşte bu kadar. Saklanacak yer yok. Güvenlik diye bir şey yok. Geçicilik… Yaşam geçici… Bunu biliyordum zaten… Herkes bilmez mi? Ama üstüne pek düşünmemiştim. Düşünmekte istememiştim.
Benim canım kız kardeşim. Gerçek olmayacak kadar güzel, sarp kayalıklardan bir avuç topraktan fışkıran çiçeğe benzeyen kardeşim. Direnmeyi ondan öğrendim. Birbirimize benzemesek de ikimizin de bu dünyada varoluş sebebimiz aynı. Birbirimize ömür boyu arka çıkmak
“Kader dediğin yaşlıların kullandığı bir kelime. On dört yaşındaki genç bir kız kadere inanmaz.”
Reklam