Diaspora
@Diaspora
14 okur puanı
Temmuz 2020 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Kabus Bağışıklığı mı?Edebiyat
Bu kitabı bitirdiğimde içimde garip bir his kaldı; hem büyülenmiş hem de yarım kalmış gibi… Yazarın kurduğu o ütopya gerçekten etkileyiciydi. Sayfalar ilerledikçe kendimi o dünyanın içinde buldum. Özellikle rüya böceği olarak anlatılan, örümceğe benzetilen o varlık… Onu zihnimde canlandırdım, hareketlerini düşündüm, insanların rüyalarına nasıl dokunduğunu hayal ettim. Rüyaya dalan, kabuslarla boğuşan insanların hislerini sanki ben yaşıyormuşum gibi hissettim. Kısacası, kitap beni kendi gerçekliğimden alıp bambaşka bir evrene taşıdı.
Ama tam da bu yüzden içimde büyük bir eksiklik hissi oluştu. Çünkü bu kadar güçlü, bu kadar derin bir konu… bu kadar kısa kalmamalıydı. Betimlemeler yer yer güzeldi ama yeterli değildi. Daha fazla detay, daha fazla derinlik, daha uzun anlatımlar görmek isterdim. Her şey çok hızlı gelişti, çok hızlı çözüldü. Sanki anlatılabilecek onlarca şey varken bir anda bitirilmiş gibiydi. Oysa bu hikâye rahatlıkla 3-4 kitaplık bir seriye dönüşebilirdi. Karakterlerin iç dünyası, o rüya evreni, o yaratık… hepsi çok daha derin işlenebilirdi.
Yine de yazarın dili oldukça sade ve akıcıydı. Bu yönüyle kitap, okuma alışkanlığı kazanmak isteyen ya da uzun bir aradan sonra tekrar kitaplara dönmek isteyen biri için gerçekten iyi bir başlangıç olabilir. Okuması kolay, yormayan ama hayal gücünü tetikleyen bir anlatımı var.
Benim için bu kitap; müthiş bir fikir, güçlü bir atmosfer ama eksik bırakılmış bir derinlik demek. Çok sevdim ama doyamadım… Ve belki de en çok bu yüzden aklımda kaldı.
Ahlaksız, ahlakın mutlak bir değeri değil...1000Kitap
Ahlaksız, ahlakın mutlak bir değer değil, koşullara göre şekil değiştiren kırılgan bir kavram olduğunu hatırlatan rahatsız edici bir roman. Başlangıçtan itibaren okuru sessiz ama yoğun bir gerilimin içine çekiyor. Anlatı acele etmiyor; aksine bilinçli bir sakinlikle ilerleyerek huzursuzluğu yavaş yavaş büyütüyor. İlk bölümlerde kurulan atmosfer, okurda güçlü bir merak duygusu yaratıyor.
Romanın orta kısmında bu gerilim bilinçli bir şekilde dağılıyor. Hikâye ağırlaşıyor, tekrarlar artıyor ve anlatı bir süreliğine kendi etrafında dönüyor. Bu bölüm, herkes için kolay ilerleyen bir süreç değil. Ancak bu yavaşlık, yüzeyde bir durgunluk gibi görünse de aslında final için sessiz bir hazırlık niteliği taşıyor.
Son bölümlerde ise roman bambaşka bir yüzünü gösteriyor. Daha önce sıradan gibi duran detaylar yerini anlamlı parçalara bırakıyor. Kurulan oyunlar, yapılan yönlendirmeler ve beklenmedik hamleler, anlatının merkezine güçlü bir zihin yerleştiriyor. O noktada anlaşılıyor ki hikâye yalnızca yaşanmamış; önceden hesaplanmış, adım adım inşa edilmiş. Fiziksel bir son yaşansa bile, zihinsel etki sona ermiyor.
Final, gürültülü değil ama derinden sarsıcı. Okura her şey açıkça anlatılmıyor; bazı cevaplar bilinçli olarak eksik bırakılıyor. Ve tam da bu yüzden hikâye bitmiyor. Kitap kapansa bile, karakterin varlığı ve yaptığı seçimler zihinde yaşamaya devam ediyor.
Ahlaksız, temposu yer yer aksayan ama finaliyle bütün ağırlığını hissettiren bir roman. Sabır isteyen, okuru zorlayan ama sonunda zihinsel bir tokat gibi çarpan bir anlatı. Başlangıcı dikkat çekici, ortası ağır, sonu ise karanlık ve zekice.
Deli olarak görülen bir adamın; zaman makinesi ile geleceğe yolculuk yapmasını konu alan bu kitap beni derinden sarstı ve sonunda yüreğim kıpır kıpırdı. Şaşırdım! Çünkü uzun zamandır kitaplarla ağlasam, gülsem de kıpır kıpır olmuyordum.
Kıpır kıpır olmamın sebebi; insanoğlu geleceği hep uçan arabalar, robotların işgal ettiği bir dünya, her yerde makineler diye hayal etse de bu ütopik gelecekte her şey geriye gitmiş. Evrim, insanlar üzerinde devam etmiş bir şekilde karşımıza çıkıyor.
Yazar, zengin ve fakir insanların ayrı ayrı evrimleşmiş olmasını da gözümüze sokmadan geçemiyor.
Bu kitap her ne kadar ütopik olsa da kafamdaki geleceği anlatıyor olması beni kitabın içine çekti. Anlatımı da gerilimi kadar güzeldi.
Zaman yolcumuz ile ışıklara kaçtım, yaptığım basit hatalarla ağladım ve en önemlisi insanlığın sonunu gördüm. Ağladım. İnsanların içindeki bitmek bilmeyen katilliğe ağladım. Doğaya, hayvana, bitkiye zarar veren her insana kin besledim. Ve lanet ettim insanlardan gelen her kötülüğe.
Geçmişe bakmak kolaydır ama geleceğe baktığımda çektiğim acı asla dinmiyor. Nefes alıp vermenin ve bir kütlemin olması bile beni yaşatmıyor.
