Çilelerinin bir sonu olduğu sürece, çoğu insan hemen hemen her şeye dayanabilir. Günleri, yılları sayabildikleri sürece; ıstıraplarının sonuna doğru ilerlediklerini bildikleri sürece. Ancak omuzlarına yüklenen acılar sonsuz gibi göründüğünde dağılırlar.
“Ben buranın en eskisiyim, çok gördüm böylelerini. Bir kat yukarıdaki kiracıya her uşaklığı yaparlar ama içlerinden birinin biletine amorti çıkacak olsa herifi boğmadıkları kalır.”