İyileşmek için her gün güçlü olmak zorunda değil kimse. Bazı günler sadece acıya direnmek yeterlidir. Düşmek başarısızlık değildir, düşüp de kalkmayı denemek cesarettir. Zihin de beden gibi dinlenmeye ihtiyaç duyar. Her yarayı hemen kapatmak zorunda değil, kabuk bağlaması için zaman tanınmalı. Konuşulmayan duygular yok olmaz, sadece karanlıkta büyür. O yüzden "bugün iyi değilim" demek güçsüzlük değil, kendine dürüstlüktür. Terapi mucize beklemek değil, küçük adımlara izin vermektir. Bugün dünkü kadar acımıyorsa, bu bile ilerlemedir. İyileşme düz çizgi değildir, iner çıkar ama yön hep ileri olur. Kendine kızma. İnsan olmak zaten kırılgan olmaktır. Kırılan yerden ışık girer ve orası en çok parlayan yer olur.