İnanılmaz toksik bi aile ilişkisi var. Çocukları arasında ilişkiyi dengeli bir şekilde kuramayan anne baba ve bu toksisite içinde büyümüş kardeşlerin kendi hayatına yansıyan sancılar, anne ve babaya düşen asıl görevin ne olduğunu gözler önüne seriyor. Ancak hikayede artık olgunlaşmış çocukların kendilerince ehlileştirilmesinin miras yoluyla denenmesi ama annenin bunu başaramaması, sürekli beklentiler içinde hayal kırıklıklarının yüze çarpılması, öfkelenmeler ve geçmişin bilinç altına sünger gibi çekilmesi sürekli olarak aile ilişkilerinde yaralanmalara sebep oluyor. Norveç edebiyatında okuduğum ilk eser ama zar zor bitti, okunması önereceğim bir kitap değil