Ama bir noktada ,belki de içgüdüsel olarak,insan geri döner ve arkasındaki bir kapının kapanarak dönüşü olanaksız kıldığını fark eder .İşte o zaman ,bir şeylerin değişmiş olduğunun ayırdına varırız ,güneş eskisi gibi kıpırtısız değildir,hızla hareket etmektedir ;ne yazık ki,henüz bakmaya bile fırsat bulamadan ,onun ufkun ucuna doğru hızla kaydığını ,bulutların da gökyüzündeki mavi koylarda hareketsiz durmadığını,birbirlerinin üzerine çıkarak kaçtıklarını ,iyice acele ettiklerini görürüz ;zamanın geçtiğini ve günü gelince yolun zorunlu olarak son bulacağını anlarız ...
Dün gibi geliyordu ama zaman geçmişti ,o hareketsiz ,herkes için aynı ,durağan yani ,ne mutlu olanlar için daha yavaş ne de talihsizler için daha hızlı olan ritmiyle akıp gidiyordu.