Biz zaten Ayetel Kürsi 'yi de otuz beş yaşından sonra neymiş,merak edip öğrendik.Korkulacak bir şey değilmiş ,bizi anlatıyormuş.Ama bizde hakikaten iş yokmuş,umut da yokmuş.Dağ taş bizden akıllıymış.Bizim yüklendiğimize o bakıp hayret ediyormuş.
Israr eden genellikle ya tutamadığının ya zaten kopmuş olanın arkasından bağıran mahalle delisine benziyordu.Israrla elde edilecek şeyin hiç ısrara gerek bırakmadığını gördüm.
En iyi zeminin altından kayan olduğunu hissetmedeki geçicilik ve yerleşik olmama ,konuşkan ve arada girişen seyirci olma halinin yaşama hem de tadıyla yaşama olarak algılandığı bir devre ve yere göç ettim.