Elif
@Diillhun
Kalbimde Allah’ın elleri durur.
|Sezai Karakoç
Öğretmen
lisans
İstanbul/diyarbekir
13 okur puanı
Aralık 2020 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
3 yıl önce 2020 biterken küçük bir serzenişte bulunmuşum. Aradan 4 yıl geçtiği, 2025 yılı kapıya dayandığı şu günlerde 4 yılda hiçbir şeyin değişmediğine şahit olmak ne acı... Yaşanılanların bizim için bir imtihan olabileceği, aslında daha kötüsü ihtimaline karşı atılmış bir şefkat tokkatı olabileceğini biliyoruz. Ama gelin görün ki son bir yıldır gözümüzün önünde çocuklar, kadınlar, yaşlılar ve hatta anne karnındaki bebekler bile öldürülürken biz hala bana dokunmayan yılan bin yaşasın fikrindeyiz. Basiret, feraset, merhamet...
Elif
@Diillhun
·Yaşadıklarımızın, üzüntülerimizin, kayıplarımızın ve göz yaşlarımızın sebebi olarak bir seneyi gördüğümüz koca bir yılın sonuna geldik. Okumak, sayfalarca okumak insanı kültürlü ve bilgili yapabilir ama cehaletimizi gidermez. Cehalet insanın üstüne giyidiği bir elbise gibidir. Bazen geldiğimiz hiçbir makam onu üzerimizden çıkaramaz. Bazen de hiç okuma bilmezken bile cehalet elbisesini bir kez bile üstüne giyinmezsin.
Evet kendi vademizi doldururken belki şimdiye kadar geçirdiğimiz en zor yıldı. Ağladık, yorulduk, düştük, kalktık, tekrar düştük ve tekrar kalktık. Ama bir şeyi unuttuk. Yaşadıklarımız bir imtihan olabilir miydi? Kendimizi sorgulamamız gerekmez mi? Doğu Türkistan, Suriye, Myanmar, Filistin, Yemen, Afrika ve daha bir çok belde yıllardır 2020’nin günlerinden çok daha zor günler geçirmiyor mu? Merhametsizliğimiz, düşüncesizliğimiz, üç maymunu oynamamız yüzünden değil mi aslında bu yaşadıklarımız? Yarın, 2021’de zor günler hiç bitmediğinde 2020’den özür dileyecek miyiz?
Velhasıl kelam. Rahman bizleri şefkat tokatı ile uyarıyor. Yarının çok geç olacağı, bugünün en güzel başlangıç olacağını unutmamamız umuduyla.
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Bir deyim vardır ya ‘tutunduğumuz dal elimizde kaldı.’
Öyle de değil midir gerçekten?
Bir derdiniz olur bir insanı sırdaş bilir sırtınızı yaslarsınız, hastalanır bir ilaca müptela olursunuz, sizi koruması için bir eşyaya sırtınızı yaslarsınız. O ki insan her şartta tutunacak bir dal bulur. Bir gün bakar ki ne güvendiği dostu kalmış, ne içtiği ilaç ona deva olmuş, ne de o eşya ona siper olabilmiş. Tutunduğu dal elinde kuruyup gitmiş. Yakın zaman da belki de hepimiz defalarca kez yaşadık bunları.
Peki gerçekten her şey bu deyim kadar basit mi? Bunun bir hikmeti yok mu? Dalın sahibi olan ağacı göremeyişimizden değil midir tutunduğumuz dalı kurutmamız?
Bir görebilsek varlığı ne yere ne göğe sığabilen, sonsuz kökleri ve dalları olan, bütün sebeplerin tek müsebbibi olan, azametinden sual olunamayacak Çınar’ı. Bir sarılabilsek gövdesine ve tutunsak köklerine, kurudu sandığımız dallar çiçeklenecek.
Oysa ne acizdir insan...
#üçocakikibinyirmibir
#ey
Kedime Not.2021'e Girerken
Yaşadıklarımızın, üzüntülerimizin, kayıplarımızın ve göz yaşlarımızın sebebi olarak bir seneyi gördüğümüz koca bir yılın sonuna geldik. Okumak, sayfalarca okumak insanı kültürlü ve bilgili yapabilir ama cehaletimizi gidermez. Cehalet insanın üstüne giyidiği bir elbise gibidir. Bazen geldiğimiz hiçbir makam onu üzerimizden çıkaramaz. Bazen de hiç okuma bilmezken bile cehalet elbisesini bir kez bile üstüne giyinmezsin.
Evet kendi vademizi doldururken belki şimdiye kadar geçirdiğimiz en zor yıldı. Ağladık, yorulduk, düştük, kalktık, tekrar düştük ve tekrar kalktık. Ama bir şeyi unuttuk. Yaşadıklarımız bir imtihan olabilir miydi? Kendimizi sorgulamamız gerekmez mi? Doğu Türkistan, Suriye, Myanmar, Filistin, Yemen, Afrika ve daha bir çok belde yıllardır 2020’nin günlerinden çok daha zor günler geçirmiyor mu? Merhametsizliğimiz, düşüncesizliğimiz, üç maymunu oynamamız yüzünden değil mi aslında bu yaşadıklarımız? Yarın, 2021’de zor günler hiç bitmediğinde 2020’den özür dileyecek miyiz?
Velhasıl kelam. Rahman bizleri şefkat tokatı ile uyarıyor. Yarının çok geç olacağı, bugünün en güzel başlangıç olacağını unutmamamız umuduyla.