Böylesine çaplı bir esere inceleme yazmaya kalkmak haddini bilmezlik değilse de en azından hafif bir delilik işareti kabul edilmelidir. Bunu söyledikten sonra da iddialı bir incelemeden çok yazarına ve eserine saygımızı sunmak için bir çabaya girişelim. Foucault'nun Sarkacı (İtalyanca özgün adıyla "Il Pendolo di Foucault"), aslında 50 yaşına kadar yazarlıkla pek de ilgisi olmayan İtalyan akademisyen Umberto Eco tarafından 1988 yılında yazılmış, yayınlanır yayınlanmaz Batı edebiyatının referans kodlarını yeniden belirlemiş ve ben dahil pek çok okurun hayatını değiştirmiştir. Bu vasfıyla biraz da James Joyce’un Ulysses’ini çağrıştırır ancak okunması onun kadar çetin ceviz değildir. Özellikle tarih ve hele hele ezoterik tarihten hoşlananlar için ziyafet sofrasıdır. Her şeyden önce Umberto Eco şüphesiz çağdaş entelektüel dünyanın en müstesna örneklerinden biridir. Eşine az rastlanır bir zekâsı ve mnemonics denebilecek bir hafızası olduğu açıktır. Sadece kendi disiplini olan göstergebilim alanında değil ortaçağ tarihi, sanat tarihi, edebiyat gibi çok daha geniş bir alanda emsalsiz bir bilgi birikimine sahiptir. Fakat bana göre asıl dehası bütün bu bilgiyi bir kurgu içine oturtup edebi bir esere dönüştürebilmesidir. Kitabın her bölümünü Kabala’nın bir sefirotuna bağlamayı düşünmesi bile başlı başına bir haddini bilmezlik sayılabilir. (Tam bir başarı haddini bilmezlik halini sonlandırır mı?) Roman, aşağıda vereceğim üç karakterin tesadüfen bir araya gelmeleriyle başlar ve birlikte tarih boyunca gizli bir tarikatın peşinden sürdüğü eski bir bilgiyi çözme çabasına girişmelerini anlatır. Eco, bilgi ve anlam arayışının insanları nasıl etkileyebileceğini ve saplantılı hale getirebileceğini de sorgular. Ayrıca, tarih, sembolizm ve felsefe gibi konuları ele alarak okuyucuya derin

Foucault Sarkacı