dersim
@Dilandeni
7 okur puanı
Ekim 2021 tarihinde katıldı
Nazarımın MenzilEdebiyat
Melekler omuzları mekan tuttu kendine
Her nefesi her adımı sessizce yazmak için
Sübhan olan sığmam yerlere ve göklere dedi de
Kalbi seçti orayı kendine Beytullah kılmak için
Herkes yerini bildi herkes makamına yerleşti
Ama benim ruhum senin varlığında bir başka ezel ile birleşti
Ben ise senin gözlerini seçtim sevgilim
Çünkü göz ruhun dünyaya açılan tek kapısıdır
Meleklerin kalemi yorulur kalbin sırrı derindir ama
Gözlerin benim bu dünyadaki en helal yapısıdır
Felsefem şudur ki insan nereye bakarsa oraya benzer
Ben senin gözlerine baktıkça içimdeki tüm kirler temizlenir
Rabbim kalbini kendine saklamış ne güzel bir lütuf
Melekler omuzlarında bir ömür nöbetçi ne büyük bir şeref
Ama ben senin bakışlarında erimeyi seçtim
O derinlikte kaybolup kendi benliğimden geçtim
Çünkü gözlerin Yaradanın mucizesini seyrettiğim penceremdir
Sana her baktığım an aslında şükre durduğum secdemdir
Dedim ya sevgilim herkes kendine bir makam biçti
Kimi nefsi seçti dünyada kimi hırsa yenik düştü
Ben ise senin o bir çift ışığında tefekkürü seçtim
Seninle baktığım dünya artık fani değil baki
Gözlerin benim hem sığınağım hem de gönlümün saki
Melekler yazsın bizi Rab kalbinde yaşatsın sevgimizi
Ama sen sakın kapatma gözlerini
Çünkü ben o bakışlarda buldum hem kendimi hem Rabbimi
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Neyse herşeyi herkesi tüketim içimde ben bile kalmadım bende istediklerineçevirdiler beni
Şimdilerde içimde dermanı olmayan bir arzu filizleniyor Heybetli bir Kürt annesi bulmalıyım kendime. Yüzündeki her çizginin bir hikâyesi sesinde asırların kederi olan bir ana Benim yerime dizlerini dövsün yıllardır içimde biriken o sessiz ağıtları feryatlara katsın. Benim akıtamadığım, boğazımda düğüm olan o yaşları o gözlerinden sağanak gibi boşaltsın.
Hani bir uçurumun kenarında sendelersin de tutunacak bir dal ararsın ya işte öyle düşmeliyim dizlerine. Daye diyerek sarılmalıyım o şefkatli kucağa. Kız olduğum için utançla gizlediğim rüzgârdan sakındığım saçlarımı önüne sermeliyim. O nasırlı yorgun ama kocaman yürekli eller saçlarımı sabırla örmeli her örgüsünde ruhumdaki bir kırığı onarmalı.
Hep o bildik teselliyi fısıldadılar kulağıma Abla annenin yarısıdır dediler. Sahi, nerede benim o sığınacak yarım Nerede o eksik yanımı tamamlayacak şefkat Herkesin kusursuz gülümsediği o kalabalık karelerde neden bir tek ben defolu bir kumaş gibi duruyorum Neden her fotoğrafta ruhumun yırtığı yüzüme vuruyor
anne benim dikişlerim sökülüyor
Galiba ağlıyorum gücüm avuçlarımdan dökülüyor.
İzliyorum öylece; tufanda harap olan düşlerimi,
Kimseye söyleme anne, sakla bu kimsesizliğimi.
Babam bilmesin, sakın duymasın bu bozgunu,
Utanırım ondan, bilirim onun da kalbi yaralı.
Onda biterim ben, bende kendini görüp küsmesin dünyaya,
Bir yaralı kuş daha eklemeyelim bu çıkmaz rüyaya.
Sorma anne, nasıl yıktım kendi ellerimle dünyamı,
Anlatamam o karanlık, o dilsiz rüyamı.
Hatırlıyor musun? Kapına gelmiştim kucağımda bebeğimle,
Sana sığınmıştım, o çocuksu, o yarım halimle...
Kendine kızma anne, ama bil ki ilk sen kirlettin beni,
Şimdi ne bir sığınak arıyorum, ne de senin gölgeni.
Ben artık bir anne bile istemiyorum bu yorgun başıma,
Bırak beni anne, dokunma artık gözyaşıma.
Bugün lavabonun altında bir şiir buldum
Islak kıvrılmış
Köşesinde deterjan lekesi vardı
Bir dize eksikti
muhtemelen çamaşır suyuna düşmüştü
Ben o dizenin nereye gittiğini düşündüm
bütün öğlen
Sonra öğleden sonra geldi
Ve yine kimse yoktu evde
Kapının eşiğinde
halının kıyısında
başkalarının bıraktığı izlere bastım
Hepsi silindi
Ben kalakaldım
Ben ne zaman sildiysem
bir şey daha eksildi evrenden
Tozlar gibi
ben de her gün biraz azaldım
Kimse fark etmedi
Bir gün düşüp bayılsam
beni ilk süpürge bulur
Yalnızlığın bile izini ben alıyorum artık