insan: Yaşlılık gençlikte kavrananları unutur, demek yerine, belki de şöyle diyebilirdi: Çocuğun hatırına geleni, yaşlı yâd eder. Yaşlının gözlüğü yakını görmeye ayarldır. Gencin gözünde gözlük varsa, camı uzağı görmeye ayarlıdır, zira o, yâd etme gücünden yoksundur, ki bu: uzaklaştırma, uzağa yerleştirme gücüdür. Mamafih, yaşlılıkta mutlulukla anma tıpkı çocuğun mutlu zekâsı gibi tabiatın bir lütfudur, ki hayatın en çaresiz ve aciz ve yine de bir anlamda en mutlu iki dönemini muhabbetle kucaklar. Ama aynen bundan dolayıdır ki, anı da hafiza gibi, tesadüflerin taşıyıcılığını yapar.