Dilan Oruç
@Dilanoruc
Reklam
"Ben bir insandım."
İşte sadece bu cümleyle özetlenebilir her şey aslında. Zulmü iliklerine kadar yaşamış insanların acısı içimize işliyor, yürek burkuyor âdeta. Aynı zamanda insanlarımızın bu durum karşışında hiçbir şey olmadan hayatlarına devam etmelerine, kitabın son cümlelerinde de denildiği gibi masumların, acı çekenlerin çığlıklarının duyulmamasına da bir eleştiri var.
Meleknaz'ların, Nergis'lerin, Zilan'ların sesi olmak dileğiyle...
Gözlerinde karanlık bir nefret okunuyordu, bana bile öyle bakıyordu. İnsan umudunun bir kısmını kaybederse üzgün görünür ama tamamen umutsuz kalınca, böyle olur.
Tüketen insanın üreten insandan daha değerli olduğu bu yanlış ve ahlaksız döneme tahammülüm kalmamıştı artık.
Reklam