‘İnsan gençliğini aşka vermezse, gençlik neye yarar?’
‘Ama sonunda kaybeden siz olmuşsunuz.’
‘Kayıp mı? Kaç kişi böylesine sevebilmiştir dünyada?’
‘Ama kucağında bir kucak korla kalan siz olmuşsunuz.’
‘İyi ya, boş değildi kucağım.’
‘Ama yandınız ,kül oldunuz.’
‘Ama vardım, kül bunun kanıtı.’
Nasıl öylesine gülebildiğini hiç anlamamışımdır; ama şimdi düşünüyorum da herhalde çok ağlamışlığından olsa gerek… Yalnızca çok ağlamış olanlar yaşamı tüm güzelliği içinde algılayabilir, keyifle gülebilir.