Dilek
@Dilek30
Şu anda okuduğu kitaplar
Freud aktarma sevgiden söz eder ona göre aktarma sevgi özünde normal sevgi olgusundan farklı değildir. Aşık olmak daima normallik eşiğine gelmektir, her zaman için gerçeğe karşı körlüktür, zorlayıcılıktır ve çocukluğun sevgi nesnelerinden yapılan bir aktarımdır.
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
Dünya iştahımız için büyük bir nesne...
Bugün insanın mutluluğu eğlenmektir. Eğlence, ticari malları, görüntüleri, yiyecekleri, içecekleri, sigaraları, insanları, dersleri, kitapları, filmleri tüketmek, yutmak, "içine almak" doygunluğunda yatar. Dünya, iştahımız için büyük bir nesnedir, büyük bir elmadır, büyük bir şişedir, büyük bir memedir; bizse sonsuza kadar bekleyen, umut eden -sonsuza kadar hayal kırıklığına uğrayan- emicileriz. Karakterimiz değiş tokuşa ve almaya, takasa ve tüketmeye uymuş; her şey maddi şeyler kadar manevi şeyler de bir değiş-tokuş, bir tüketim nesnesi haline gelmiştir.
Bencillik ve öz sevgi, aynı olmak bir yana gerçekte karşıttırlar. Bendeki gece kendini çok fazla değil, Tokat sever aslında kendinden nefret eder. Üretkenlik yokluğunun sadece bir belirtisi olan bu kendini sevmeme ve kendine ilgi göstermeme onu boş ve engellenmiş yapar. Mutsuzdur, kendini engeller koyarak ulaşamadığı duyumları kaygıyla yakalamaya çalışır. Kendisiyle fazla ilgileniyormuş gibi gözükür fakat aslında bu, Kendi gerçek özünde ilgi göstermedeki beceriksizliğini gizlemeye ve telafi etmeye yönelik başarısız bir çabadır. Freud, bencil kişinin sevgiyi başkalarından alıp kendine yönlendirdiği için narsist olduğunu söyler. Bencil kişilerin başkalarına sevemediği doğrudur fakat onlar kendilerini de sevme yetisiyle yoksundurlar.
Kişinin kendi yaşamını, mutluluğunu, gelişimini, özgürlüğünü olumlamasının kökleri kendi Sevgi kapasitesine yani ilgiye, saygıya, sorumluluğa ve bilgiye dayanır. Eğer bir birey üretken bir şekilde sevebiliyorsa kendini de seviyor demektir, eğer sadece başkalarını seviyorsa hiç de sevmiyor demektir.
Gerçek sevgi, üretkenliğin bir dışavurumudur ve ilgi, saygı, sorumluluk ve bilgiyi ifade eder. Sevgi bir başkası tarafından etkilenmek anlamında bir "etki" değildir, sevilen kişinin gelişimine ve mutluluğuna yönelik, kökleri kişinin kendi sevme kapasitesinde yatan aktif bir mücadeledir.