Dilşat göde
@Dilsatgodee
Şu anda okuduğu kitaplar
Yeniliğin ve yeni olan her şeyin ne kadar sevildiğini düşündüm. Bebekler bile belkide bu yüzden seviliyordu. Hiç kullanılmamış insanlar oldukları için. Son model gıcır gıcır el değmemiş bir et parçası.
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
Ne de olsa El-Aman, bir iç savaştan kaçanlar içindi, barışta yaşayanlar için değil. Bunu kabullenmek istemeyen beş altı yaşındaki çocuklar arasında Türkiye’de de bir iç savaş çıkması için dua edenler olurdu. Sonra bu dualarını duyan annelerinden şiddetli bir tokat yer ve gözyaşlarını siler silmez evlerinin damına çıkıp El-Aman’a bakmaya devam ederlerdi. Aslında biraz da öfkeyle bakarlardı. Öfkeleri özellikle kampta yaşayan, hiç tanımadıkları yaşıtlarına karşıydı. O çocukların, kendilerinin aksine şanslı olduğuna inanırlardı. Şanslı ve mutlu! Çünkü El-Aman’da, dönme dolabı Palaz damlarından görülebilen küçük bir lunapark da vardı. Hareket etmese belki o kadar kıskançlık uyandırmayacaktı ama sanki Palazlı çocukları delirtmek istercesine o dönme dolap sürekli, ama sürekli dönüyordu. Hatta bununla da yetinmiyor, Palazlı çocuklara küfreder gibi güneş batınca renkli lambaları da yanıyordu. O ışıklı dönme dolabı asla aşamayacakları bir mesafeden izlemek o çocukların canını annelerinin attığı tokattan daha çok acıtıyordu.
Ana soru şu; insanın sınırları var mıdır? İnsanın sınırları var mıdır tartışıladursun; sınırı olmayan suçların cezası var mıdır? Ceza vicdan mıdır? Rodya bitirebilirdi her şeyi Neva’nın kıyısında ama yüzleşmeyi seçti. Vicdanı onu bu yaşama mı bağladı? Başka bir soruyla bitirelim bu kitabı. Peki vicdanın sınırları var mı? Zaten kimse bir kitapla sorularına cevap bulacağını söylemedi.
“Bitkinim Dunya. Çok yoruldum. Oysa hiç değilse şu anda kendime tümüyle hakim olabilmeyi isterdim. Bütün bu işler kesin olarak hallolsun istedim. Neva’nın kıyısına gidip gidip geldim. Orada her şeye bir son vermek istedim ama olmadı..”
