Dilek Dinç
@DincDilek
Lisans
290 okur puanı
Haziran 2022 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
“26 Kadın 26 Öykü” benim için yalnızca bir öykü derlemesi olmadı; satır aralarında farklı kadınların hayatına sessizce misafir olduğum uzun bir yolculuk gibiydi. Her öykü başka bir kapı açtı önümde. Kimi zaman kaybın ağırlığını hissettirdi, kimi zaman yeniden başlamanın cesaretini…
Ada’nın yasına, Burçin’in içindeki kırgınlığa, Esin’in bambaşka bir ülkede yeniden kök salmaya çalışmasına tanıklık ederken şunu düşündüm: İsimler farklı olsa da duygular hep tanıdık. Çünkü bu kitapta anlatılan kadınlar yalnızca karakter değil; hayatın içinden geçen, yorulan, bekleyen, kaybeden, susan, yeniden ayağa kalkan kadınlardı. Ve sanırım bu yüzden her öykü bir yerde insanın kendi kalbine de dokunuyor.
Bazı satırlarda kendimi uzun uzun düşünürken buldum. Bazı cümlelerin altını çizmek değil, sadece durup hissetmek istedim. Çünkü kitap bunu yapıyor; acele ettirmiyor. Her öykü bittikten sonra kısa bir sessizlik bırakıyor insana. O sessizlikte bazen kendi geçmişin geliyor aklına, bazen yıllardır unuttuğunu sandığın bir his.
En sevdiğim yanıysa her kalemin başka bir renk taşıması oldu. Bir öykü sert ve sarsıcıyken diğeri yumuşacık bir şefkat bırakıyor içine. Bir yerde öfke var, bir yerde umut. Ama hepsinin ortak bir tarafı var: gerçek hissettirmeleri.
“26 Kadın 26 Öykü” bittiğinde geriye yalnızca okunan hikâyeler kalmıyor; insanın içinde küçük izler bırakıyor. Ve sanırım bazı kitapların güzelliği tam da burada saklı…
Reklam
“Nasıl kazandığımız değil nasıl yenildiğimiz hayatımızın değerini belirler.”
Tanrının Bütün Çocukları Dans Eder, arka planında 1995 Kobe depremini taşıyan altı öyküden oluşuyor. Birbirinden bağımsız görünen insanların aslında görünmez bağlarla birbirine dokunduğu öyküler… Kitapta en sevdiğim ayrıntı ise her öykünün, bir önceki öykünün yan karakterine bir kapı aralaması oldu. Sanki herkes birbirinin hayatından sessizce geçip gidiyor ama küçük bir iz bırakıyordu.
En sevdiğim öyküler ise Tayland ve Ballı Turta oldu. Tayland’da o bastırılmış huzursuzluğu ve insanın kendi içinden kaçamayışını hissettim. Ballı Turta ise kitabın en kırılgan öyküsü gibiydi; yalnızlıkla birlikte gelen o sessiz yakınlık hissi uzun süre aklımda kaldı.
Murakami yine açıklamadığı boşluklarla, yarım bıraktığı cümlelerle ve karakterlerinin iç dünyasıyla etkileyen bir atmosfer kurmuş.
OGÜN, insanları yalnızca ekonomik ya da sosyal statülerine göre değil, yaşam biçimlerine göre de ikiye ayıran çarpıcı bir distopya. Romanda “gündüz insanları” düzenin kuralları içinde var olmaya çalışan, sisteme uyum sağlayarak yaşam mücadelesi veren kesimi temsil ederken; “gece insanları” hayatın tadını çıkaran, ayrıcalıklı ve özgür yaşayan tarafı simgeliyor.
Hayatın evlilik, çocuk sahibi olmak ve belirli kalıplara uyum sağlamak üzerine kurulduğu bu dünyada, bireyin değeri insanlığından çok statüsüyle ölçülüyor. İşini kaybeden karakter üzerinden sistemin ne kadar acımasız olabileceğini görüyoruz; önce temel ihtiyaçları elinden alınıyor, sonra yaşam alanı bile tehdit altına giriyor.
Elisa karakterinin hikâyeye girişiyle roman başka bir boyut kazanıyor. Okur, bir yanda yoksunluk ve dışlanmayla mücadele edenleri, diğer yanda tüm ihtişamıyla malikânelerde yaşayan elit kesimi görüyor.
OGÜN, yalnızca bir kurgu değil; bugünün dünyasına da ayna tutan, sınıf farkı, ayrıcalık ve adalet kavramlarını sorgulatan etkileyici bir roman. Distopya sevenlerin ilgisini çekecek, okuduktan sonra üzerine düşündürecek bir eser.
Bazı kitaplar, yalnızca bir hayatı anlatmakla kalmaz; aile albümünün sararmış bir sayfasını aralar, okuru da o fotoğrafın içine çağırır. Yazarın kendi büyükannesinin zorlu ama dimdik yaşamını kaleme aldığı bu biyografi benim için tam olarak böyle bir his bıraktı: Hem tanıklık etmenin ağırlığı hem de bir kadının sessiz direncine duyulan derin bir saygı.
Göçmen bir kadının anavatanında tutunma mücadelesi… Yeni bir düzen kurmanın, yoklukla ve yabancılıkla baş etmenin, hayatı yeniden örmenin hikâyesi…
Yazarın kitabı büyük ninesi Viracalı Zeynep’e ve ebediyete uğurlanmış tüm Balkan göçmenlerine bir hediye olarak sunması beni çok etkiledi. Bir ailenin köklerine duyduğu minnetin bu kadar zarif bir şekilde cümlelere dönüşmesi, biyografiyi bir anma metnine, bir saygı duruşuna dönüştürmüş.
Kitabı kapattığımda hissettiğim en güçlü şey şuydu: Bazı hayatlar sessizdir ama görmezden gelinmeyecek kadar kuvvetli. Bu kitap da o sessiz kuvveti görünür kılan, hatırlatan, kıymetini teslim eden bir anlatı olarak rafımda yerini aldı.
“Bir insanın hayatta olması ne anlama gelir?”
Doğan Kitap’ın dünya edebiyatı dizisinde Japon edebiyatına özenle yer vermesini çok takdir ediyorum. Bu titizlik sayesinde yalnızca uzak kültürlerin hikâyelerine değil, onların karanlık, derin ve kendine özgü ruh hâline de ulaşabiliyoruz. Yok Oluşum bunun en çarpıcı örneklerinden biri.
Roman, görünürde bir psikolog–hasta ilişkisini anlatıyor gibi başlasa da gerçekte Yoshimi ve Kozuka, aynı hastanın zihninde kendilerine farklı roller biçen, sınır ihlallerinin kıyısında dolaşan iki psikolog.
Tedavi ise klasik terapinin çok ötesinde. Hipnoz, elektroşok, anıların manipülasyonu ve geçmişin yeniden kurgulanması gibi etik açıdan tartışmalı, hatta tehlikeli yöntemlerle Yukarimi’nin zihnine müdahale ediyorlar. Bu süreç yalnızca hastanın değil, iki terapistin de karanlık taraflarını açığa çıkarıyor.
Yoshimi profesyonel görünümünün altında kırılgan bir zihin taşırken, Kozuka da danışan rolünün ötesinde çözülmekte olan bir psikologdur. Bu nedenle romanın atmosferi, bir tedavi odasından çok bir zihin labirenti gibi: Her adımda kimliğin biraz daha eridiği, anıların güvenirliğinin kırıldığı, gerçeğin sürekli kaydığı bir alan.
Roman, kimlik–anı–iyi/kötü kavramlarını parçalayarak yeniden kuran bir yapıya sahip. Sonuç olarak Yok Oluşum, yavaş ilerleyen ama sarsıcı bir zihinsel çözülme romanı. Olaydan çok duygu, eylemden çok atmosfer bırakıyor okurda — gri, keskin ve bulanık bir his.
Reklam