Yalnız kalınca anlıyor insan hayatının boşluğunu
Sıkılınca fark ediyor hiçbir şey yapmadığını
Tüm dünya onun etrafında döner gibiyken
Birden bire hissediyor esen soğuk rüzgârı.
Etrafına bakınca kimseyi göremiyor insan
Kendisi sorup, yine kendisi cevaplıyor.
Neşe saçan gözleri bile manasız bakıyor.
Hiç kimsesi yokken, insan kendisi oluyor.
Kendisini en çok sevmeyenler şairlerdir.
Yazdıkları her hecede canları yanar.
Yalnızlıktan en çok onlar korkar
Çünkü yalnızken kalem, gözlerine bakar.