İsmail DAMLI

İsmail DAMLI
Beni kendimle baş başa bırakmayın, kalemimden korkuyorum.
Yalnız kalınca anlıyor insan hayatının boşluğunu Sıkılınca fark ediyor hiçbir şey yapmadığını Tüm dünya onun etrafında döner gibiyken Birden bire hissediyor esen soğuk rüzgârı. Etrafına bakınca kimseyi göremiyor insan Kendisi sorup, yine kendisi cevaplıyor. Neşe saçan gözleri bile manasız bakıyor. Hiç kimsesi yokken, insan kendisi oluyor. Kendisini en çok sevmeyenler şairlerdir. Yazdıkları her hecede canları yanar. Yalnızlıktan en çok onlar korkar Çünkü yalnızken kalem, gözlerine bakar.
Şiir
Ters Köşe Final Sevenler Buraya!
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯 Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Bakışların her dilden edebiyata devrim gibi
Edebiyat
Bir varmış bir yokmuş Aslında birisi varken Birisi gerçekten yok olmuş Sonra "yok" un adı aşık konulmuş.
Edebiyat
Bir şiir dokudum senin adına Farklı kokular işledim her mısrasına Sesinin tınısını kullandım her kelimesinde Bakışının sıcaklığını hissettim her harfinde Öyle bir şiir dokudum ki senin adına Kör ağlar sağır duygulanır duyunca Belki yıllarca kalır zihinlerde Belki de sadece sen hissedersin kalbinde. Ben bir şeyler karaladım senin adına Her ne kadar isminin geçtiği her yer şiir olsa da Ben senin için yazdım yine Senin haberin olsa da olmasa da
Şiir
En sevdiğim dörtlüklerimdendir.
Sen öyle güzel baktın ki Güneş bile yaklaştı dünyaya Ve sen öyle güzel güldün ki Tanrı bile imrendi yarattığına.
Edebiyat