İvan Kalyayev
@Dipanab
Ya hep ya hep.
ne de düşünceliyiz tanrım.Edebiyat
— Böyle davranmaktan yorulmuyor musun diye sormuştu?
— insanın yorulmadığı ve durduğu bir an yoktur ki demek isterdim. Ama ona hatırlatmak istememiştim. Anlamıştım onu, kırıldığımı göstermedim.
Hızlı koşunca ancak o güçte belirli bir mesafeye kadar gidebilirsin. Vücut uyarı verir. Böyle devam edemezsin der, acıyla hissedersin.Ya yavaşla ya da bırak der, Bırakıyorum.
Genç Wertherin acısı belki de bir kişi için değildi. bir kavramın çaresizliğiydi. Bir aşk acısından ziyade bu güzel dünyada aşkın peşinden koşan insanlara acımasızca hor gören, yaptıklarından pişman olmayan duyarsızlar yüzündendi. hayata devam etmeyi boşuna gördü. “hassas kalpliler için dünya cehennem gibidir”. Sözü de hep hoşuma gider. Erdemsiz sevgi baştan sona bir yanlıştır, Hatta suçtur.
Bütün gücümüzle de vursak boks torbasına onun canını acıtamayız. Ama vurmaya başlarsak bir süre sonra ne için vurduğumuzu hatırlarız. O zaman sevgi de öfke de zayıflar vurduğun şey öfken ve de sevgindir. Küçük küçük Parçalanır sonra da o parçaları aramazsın neden peki ? Çünkü parçaları bütünden anlamsızdır, değersizleşir. Vururken feda edersin bir şeyi... Acaba kendimizi diğeri için mi feda ederiz ? Vurduğun aslında dolaylı olarak acıların ve zorunlu olarak bıraktığın sevgin midir ya da gidenin tesellisisi midir?
Gazap Üzümleriİnsan ve Duygular
“Keşke duygularımı bastırabilsem” dedi.
“Ama yapamıyorum. İçimi kemiriyor.”