Nerdeyse
Yitirmiş maviliğini gökyüzü
Beyaza çalıyor bulutlar
Solgun,
Ürkek biraz da.
Alaz- sız, yalım
Buz gibi soğukça bir güneş
Sızarken tenlerden içeri
Kurşun gibi ağır
Gölgeler düşürür yerlere
Ne kadar da insafsızca.
Vakit öğlen vakti
En zirvesinde zamanın
Adımını atmış
Islık çalarak
Göz süzer
Arsızca ikindiye
Utanmadan.
Gök kuşağından geçebilseydik
Çocukça gülüşlerimizle
Nerdee?
Şimdi
Ter yağıyor
Yorgun bedenlerden
Damla damla toprağa.