Dilber
@Dlbr112
36 okur puanı
Eylül 2022 tarihinde katıldı
Derin bir iç çektiren kitap. Düşük IQ ile doğan Charlie’nin hikayesi. 30’lu yaşlarına kadar ötekileştirilen, alay edilen, insan değilmiş gibi davranılan, anlaşılmayan, anlamadığı düşünülen Charlie’ye bir ameliyat yapılarak IQ seviyesi yükseltiliyor. Fakat o zaman her şeyi anlamaya başlıyor. Tüm geçmişini, yaşadıklarını, kendisine yapılanları anlıyor. Bunu “ her gün kendimle ilgili olarak daha çok şey öğreniyorum ve suyun üzerindeki minik dalgalar gibi başlayan anılar şimdi kocaman , güçlü dalgalar halinde üstümden geçiyor…” şeklinde ifade ediyor. Sadece sevilmek için akıllı olmak istemiştir. Fakat sevilmek için akıllı olmanın yetmediğini anlayacaktır. Belki de insanlar, siz onların istediği kalıba girince sevmeye başlıyorlardır ya da işlerine yaradığınız sürece. Kendisi gibi bir çok insanın olduğunu biliyor artık ve onlar için bir şeyler yapabilmek amacıyla sürekli çalışıyor. Sonra her şey elinden kayıp gidiyor ve eski haline dönüyor Charlie. Gelişim raporları şeklinde Charlie’nin elinden yazılan bu kitabın sonunda kendinizi, çevrenizdeki insanları ve ilişkilerinizi sorgulayacaksınız.
Eşini on yıl önce kaybetmiş, yalnızlık hissiyatına kapılmış ve şu an 80 yaşında jean louis.
“Yalnızlık üzerine bir kitap yazmaya karar verdim”diyor. Böylece hayatı kötü gittiğinde neden mutsuz olduğunu yazarak ruh haliyle dalga geçmeyi başarıyor. Dul kitabında “beni en çok, ‘hatırlıyor musun?’ diye sorabileceğim kimsenin kalmayacağı gün korkutuyor.” demişti. Korktuğu başına geliyor yazarın. Bu kitabında yaşıtlarının hepsinin bir bir öldüğü o son yalnızlıkta artık. Keyifle okudum. Sürükleyici, bir iki saatte okunabilecek bir kitap
Jean-Louis Fournier vefat eden eşi için yazmıştır. Bir iki saatte okunabilecek akıcı bir kitap. Aslında yazarın eşine duyduğu sevgi ve vefanın göstergesi. Eşini öyle özlemle ve güzel anlatıyor ki yazarın hissettiklerini siz de iliklerinize kadar hissediyorsunuz. Baktığı gülde, girdiği evde, konuştuğu telefonda, fotoğrafta, gördüğü insanlarda, okuduğu kitaplarda, sevdiği kedide, başkasında gördüğü nezakette, mutlulukta ve mutsuzlukta, iyi ve güzel olan her şeyde eşini anımsıyor. Yokluğunu hissediyor. Bir yandan hayata nasıl devam edeceğini bilemiyor öte yandan devam etmesi gerektiğinin farkında. Eşi, çevresindeki insanları mutlu edebilmek için hep çabalayan biri. Güzel bir insan, kaybetmek istemeyeceğiniz türden. Ama kaybedebiliyorsunuz işte. Nitekim kitapta “ anlayabilmek için en kötüsünün başa gelmesini beklemek ne acı. Neden mutluluğu ancak çekip giderken çıkardığı sesle tanıyabiliyoruz?” şeklinde ifade etmiş yazar.
Kitabı bitirdikten sonra bazı şeylerin ertelenmemesi gerektiğini düşündüm. Belki de en mutlu anlarımızın farkında değilizdir diye düşündüm. Bir daha şu anki yaşlarımızda olmayacağız. Ve belki de şu an hayatımızda olan güzel insanlar çekip gidecek. O yüzden de n azından bunun farkında olarak hem zamanın hem de sevgimizi hak edenlerin kıymetini bilmeli…
