Demet Özdemir
@Dmt_oz
31 okur puanı
Haziran 2017 tarihinde katıldı
Ben öyle bir şey demedim. Ağlamak bir çözüm değil. Bir beceri bile sayılmaz. Çıplak, naif, acınılacak bir jestten başka bir şey değil. Kimse zorla gözyaşı dökmemeli. Tek önemli olan, ötekilerin trajedisini aşağılamamak. Benim ağladığımı, o hükümran yabancı umursamazlığından sıyrıldığımı gördüklerinde, ağlamanın hiçbir işe yaramadığını , İran'ın yeni ağlayclara ihtiyacı olmadığını, benim elimden gelecek en iyi işin, Tebriz'in evlatlarına uygun bir eğitim vermek olduğunu da bir giz açıklar gibi gelip söylediler bana.
Sayfa 248 - YKY
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Değildi! Anlamadığın bu işte! Bu Şah'tan nefret ediyorum, iğreniyorum, ama ben ona karşı savaşmıyorum. Bir zorba karşısında kazanılacak zafer nihai amaç olamaz; İranlılar özgür insanlar, bizim deyimimizle Âdem oğulları olduklarının bilincine varsınlar, kendilerine, kendi güçlerine inansınlar, bugünün dünyasında kendilerine yeniden bir yer bulsunlar diye savaşıyorum ben. Burada başarmak istediğim de bu. Bu kent Şah'ın ve mollaların vesayetini reddetti, büyük devletlere meydan okudu, gönülden insanların dayanışmasını ve hayranlığını kazandı her yerde. Tebrizliler kazanmak üzereydi, ama kazanmalarına izin verilmiyor, çünkü bu örnek herkesi fazlasıyla korkutuyor, aşağılamak istiyorlar onları. Bu gururlu halk şimdi ekmeğini kazanabilmek için çarın askerleri önünde eğilmek zorunda kalacak. Sen ki özgür bir ülkede, özgür bir insan olarak doğmuşun, beni anlamalıydın.
Sayfa 277 - YKY
"Ne diyebilirim ki sana, varlığın sırları saklı senden, benden; bir düğüm ki ne sen çözebilirsin, ne ben. Bizimki perde arkasında dedikodu; bir indi mi perde, ne sen kalırsın, ne ben."
Sayfa 76 - YKY
"Geçip gidiyor o asude gençlik çağı Unutmak için dikiyorum kafama şarabı. Acı mı geldi? Böylesi gider hoşuma Ömrümün ağızda bıraktığı tat da acı."
Sayfa 85 - YKY