İnsan yalnız olunca neler neler düşünür... gerçekleşmemiş hayallerini, uçup giden yıllarını,ilk aşk maceralarını... O pek geride kalan yılları, erişilemeyen ve erişilemeyecek olan bir isteği hatırlamak, düşünmek de hoş bir şeydi.Niye böyle olur? Bunu da bilmez insan. Ama zaman zaman bunları düşünmekten, o günleri yeniden yaşıyor gibi olmaktan hoşlanır.
Anaların saçları başları karışık,yorgun-argın olsalar da, dudakları gülümsüyordu.Durumları ister iyi olsun ister kötü,ister mutlu olsunlar ister mutsuz, yavruları için gülümseyecek gücü her zaman bulurlardı.