Aşık insan hiçbir şeyi bilemez: Bu duygunun ruhuna nasıl girdiğini de, onu uykudaymış gibi nasıl zincire vurduğunu da, önce nasıl gözlerini kör ettiğini de, kalbinin ne zaman hızla çarpmaya başladığını da, dünden bugüne, sonra mezara kadar sürecek bir bağın. Özveri isteğinin nasıl doğduğunu da, "ben"in yavaş yavaş ortadan kalktığını, karşıdaki insana dönüştüğünü de, aklın nasıl köreldiğini veya aşırı canlandığını da, irade gücünün karşısındakine geçtiğini de, başının nasıl öne eğildiğini, dizlerin nasıl titrediğini, gözlerin nasıl yaşardığını da, nasıl ateşler içinde yandığını da..
İnsan pek zor bir yolla ya kaderine boyun eğmeyi öğrenir (ki o zaman bedeni ağır ağır, giderek kendi yönünü bulur), ya da keder yıkar onu, (duyduğu keder veya kişiliğine göre) artık bir daha ayağa kalkamaz.