Eskişehir'den her dönüşümde olduğu gibi kafam anlarca fikre gebeydi. Bunların zorlayıcı sancıları ile zorlanirken kendimi manzaradan uzaklaştırıyor sadece o beyaz şeritler içinde yolda tutuyordum.
Bir anda beyaz şeritler kayboldu. Kendimi o boşluğun büyüklüğünde buldum. Kendi seridim hangisiydi? Arkamdan gelenin yolunu kapıyor muyum? Ne kadar daha sağa yanasmaliyim gibi sorularla boğuşurken buldum.
O an anladım ki, beni esir aldığını sandığım kilometrelerce devam eden o çizgiler aslında bana yolumu ve rahatlığımı gösteriyor.
İçlerinde bunaldigimi sanarken bana bir şekilde ilerleme ihtimali veriyordu.
Şeritleri aşıp yan yola girseniz bile yine o şeridin içinde kalacaksınız. En azından kendi yolunuzun şeridinde kalın , çok geride kalmadan devamlı yolunuzda gidin.