23 yaşında ne çok hayali oluyormuş insanın / Mehmet Yağcı
4 yıl önce bugün.
Sabah uyandık , güneş doğmadan yola çıkmak için. Ve ardından devrilen otobüsün altında , öldü abim.
O zaman 23'tu yaşı. Şimdi onun yaşına geldim. O zaman büyük sanırdım onu, 23 olunca anladım; yaşanacak ne çok şey varmış.
4 yıl önce bugün , hep 23 yaşında kaldı abim.
Ve hiç düşünmedim, otobüsün altından çıkınca iyi ki yaşıyorum diye. Bencil olmak gerekirdi belki de. Fakat benim içim acıyordu. Yazarken bile yutkunamıyorum.
4 yıl önce bugün, ne büyüktün sen. Bizden yaşlı , hayatını yaşamış sanardim. Fakat insanın 23 yaşında, ne çok hayali oluyormuş!
Biz takımda bir kişi eksiğiz 4 yıldır. Ama hiç anlamadım biliyor musun?
Çünkü biz maçlara rakipten hep kalabalık çıktık. Seninle hep omuz omuza..
Ne yapsam bilmiyorum, adını stada versek yıkıyorlar, turnuva duzenlesek unutuyorlar, tişört bassak yirtiyorlar.
En iyisini o anı hep anlatmak. Ölmeden önce , nasıl geçtiysen sen öne. O fotoğraftaki gibi bak yine bize. Biz arkanda duran bir takım olalım. Ya da tek ben olsam da olur, çünkü içim acıyor abi.
Su içiyorum geçmiyor, yatıyorum bitmiyor. Unutmaya çalışmak inan olmuyor. Çok özlüyorum abi.