Gece uzadıkça düşünceler ağırlaşır.
Kalabalığın sesi çoktan susmuş, sadece iç sesin yankılanır.
Yorgunluk, bedenden çok ruha çöker; çünkü bazen dinlenmek bile yorar insanı.
Bir sigara dumanı gibi dağılır içindeki kelimeler, kimseye söyleyemediklerinle baş başa kalırsın.
Yalnızlık sandığın şey aslında sessizliğin içindeki senmiş meğer.
Ve fark edersin; geceler insana kim olduğunu en çıplak hâliyle hatırlatır.
Kimseye anlatamadığın, ama kalbinde yankılanan bütün cümlelerin adı olur “gece”.
Y.