Allah bir kulunu sevdiğinde ona keskin bir bakış ve derin bir anlayış verir; etrafındaki şeylerin hakikatini ona gösterir. Ona insanların özünü görebileceği bir basiret verir; dost ile düşmanı ayırt eder, ailesinin ve hayatın değişkenliğini, dünyanın oyalanmalarını anlar.
Hüzün kalbine girer; onu kırmak için değil, terbiye etmek için… Ona dünyanın aldatıcılığını gösterir, onu hırslarından arındırır. Ta ki Allah onun kalbini imanla aydınlatıncaya, içine huzur ve rıza dolduruncaya kadar.
O zaman hayatı hakikatiyle görür: Burası kalıcı bir yurt değil, geçiş yeridir; bir makam değil, bir imtihandır. Hayattaki her hüzün durağı ise, cömert ve yüce bir Rab katında kesin bir ecir kapısıdır.
Reklam
Her yüzünde gördüğün sakinliğin ardında, kimsenin bilmediği çetin savaşlar vardır.
Bazı insanlar sessizliğin içinde bağırır, gülümsemenin içinde yaralarını gizler.
Bu yüzden nazik ol… Çünkü herkes kendi içinde, kendi karanlığında, kendi yalnızlığında mücadele veriyor.
Ve bazı savaşlar anlatılmaz; sadece taşınır.