Zaman bizi yaraladıkça, onun elinden kaçıp kurtulmak isteriz. Hatasız bir sayfa, hatta bir cümle bile yazmak, sizi oluşun ve onun çürümelerinin üstüne yükseltir. Ölümü, yok olup gitmeyenin söz aracılığıyla, bizzat hükümsüzlüğün simgesi aracılığıyla aranmasıyla aşarız.