İçimizde kazalardan, kötülükten başka bir şey yok ve birdenbire edindiğimiz bu heybet de bizim değil aslında; yukarıdayken bütün heybetimiz, boyumuzla sınırlıdır oraya kadar çıktıysak ayaklarımızla çiğnediklerimiz sayesinde olmuştur bu ve o kadar yükseğe çıkmamızı da, sadece aştığımızı sandıklarımız sağlamıştır.
Keşke gülüp geçebilsem bütün bunlara,ama içimde derin bir rahatsızlık esiyor.Yüreğimde,beni gafil avlayan bir hastalığın soğukluğunu hissediyorum.Bu saçmalığa baş kaldıramayacak kadar güçsüzüm.İstemeden hangi pencereye,Tanrı'nın hangi sırrına yaklaştım acaba?