Sezgi
@DrFaust
134 okur puanı
Mart 2018 tarihinde katıldı
Bir yanda şuur, ötede irrasyonel. İzlenecek üç yol var:
1 - Hayatın manası yoksa öldürürüm kendimi. Ama
kimsenin kendini öldürdüğü yok.
İntihar bir çözüm değil, çünkü şuuru hesaba katmıyor.
Abes, şuurdan doğmuştur ve bir hakikat olarak
yaşamalıdır.
2 - İkinci yol, ümid. Şuurun önünde abes duvarı var.
Şuur yeni bir hayat arar. Bu dünyanın anahtarı olan
başka bir dünya hayali ile yaşar. Bir gün her şey aydınlanacaktır. Daha şimdiden her şeyin bir hikmet-i
vücudu olduğu düşünülebilir. İman söz konusudur.
Camus burada teselli metafiziklerini tahlil eder.
3 - Gerçek çözüm yolu: İsyandır. Uyuşukluğu red
etmek ve şuurdan yana olmak kahramanca bir çözüm.
İsyan abes'e yöneliş, abese bakış, şuuru abese fırlatıştır.
Yaşamak, abesi yaşatmaktır. İsyanın kaynağı gurur
değil, şuurdur. Evet, isyan dünyayı alt eder, ama
ümidsizdir, çünkü mutlak bir ölüm düşüncesinden
doğar, isyanla şuur ölümsüzleşmez.
Reklam
İstesek de, istemesek de öleceğiz. Demek, her şey
anlamsız. İnsan olarak yaşadığımız macera hiç bir işe
yaramıyor.
Bu anlaşılmaz dünya, bu saçma sapan gündelik hayat,
ölümle sona erecek olan bu sessiz komedi karşısında,
şuur... Şuur uyanıncaya kadar gayet tabii ve rahat
olarak yaşanan gündelik hayat. Birdenbire sıkıcı ve
mide bulandırıcı olmağa başlar. Çünkü şuur, hayatın
otomatik ritmi ile kaynaşmışken, bu ahenk
bozuluverir. Şaşırır insan. Ben ki şuurum, nasıl olmuş
da kendi dışımda bir varlıkla kaynaşabilmişim? Şuur
ayrılır ve işlemeğe başlar. Anlarız ki şuur, tek güzel şey.
Çünkü her şey şuurla başlar, her şeyin değerini yapan
şuurdur.
Egzistansiyalizmin
temelinde de hayata karşı derin bir bıkkınlık, gerçek
bir nevroz vardır. Bir yazarın dediği gibi,
egzistansiyalist filozof, hayattan nefret eder ve
insanlardan tiksinir.
Sizif masalında, Anlaşmazlık'ta, Yabancı'da, cana kıyılır
veya intihar edilir. Kahramanlar marazi bir keyf duyar
cana kıymaktan. Kör bir kaderdir bu. Deniz kıyısında
yaşamak isteyen parasız bir genç kız, para elde etmek
için adam öldürür ve en küçük bir nedamet duymaz.
Sonunda intihar eder, ama öfkesinden. Egzistansiyalist
roman kahramanları bir eser yaratmak, faydalı olmak için harekete geçmezler. Eylemleri ister caniyane
olsun, ister kahramanca, var olduklarını isbat için bir
imkân, bir araç Sızif, boyuna kayayı kaldırır, bunu
yaparken kendi varlığını vurgulamaktadır. Abesmiş!
olsun. Gücünü göstermek için bir kurallar dehlizine
kapanan sanatkârın aradığı da bu buruk tatmin değil
mi? Kendilerini, hür olduklarına inandırmak için kan
ter döken bu kahramanların gözünde mühim olan tek
şey bu saçma sapan davranışlardır.
Uyanış, tramvay, dört saat çalışma, yemek, tramvay,
dört saat çalışma, yemek, sonra uyku ve Pazartesi, Salı,
Çarşamba, Perşembe, Cuma ve Cumartesi aynı
yeknesaklık. Umumiyetle sıkılmadan yaparız bu
yolculuğu.
Jestlerimizin otomatizmi de, gündelik hayatın dış
ritmine uyar. Anlamsızlık, yalnız dışımızda değil,
içimizdedir de.