Benliğin başkalarıyla etkileşimlerimiz sayesinde sürekli yeniden yaratıldığını unutmamalıyız. Her ilişki, sesimizi yeni biçimlerde kullanma alıştırmaları yapıp deneyimlerimizin sonuçlarını gözlemleyebileceğimiz bir laboratuardır.
Başarılarımızdan , iyi yapılmış bir işten duyduğumuz gururu açıkça dillendiremeyişimiz , görünmez bir biçimde olsa da , insan ruhuna ödetilen bir bedeldir. Başkalarını koruyup desteklemek için , hırsımızı inkar ederek ve yeteneğimizi gizleyerek o feci kadın reçetesine uymamız da öyle . Ayrıca , alçakgönüllüm de kendi kibir biçimine dönüşebilir.