Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
Mumlar Sonuna Kadar Yanar
Roman, 75 yaşındaki General Henrik’e gelen bir mektupla başlar. Bu mektup, aslında 41 yıldır beklenen bir mektuptur. Senelerce süren bu bekleyişin sahibi, General’in eski dostu Konrad’dır.
General, Macar bir baba ile Fransız bir annenin çocuğu olarak dönemin üst sınıfına mensup bir ailede dünyaya gelir. Babası gibi asker olmak ister ve bu görevi hakkıyla yerine getirir. Askerî okul yıllarında Konrad’la tanışır; bu tanışıklık zamanla derin bir dostluğa dönüşür. Konrad, General’i insanlar arasındaki yalnızlığından korur; tıpkı sütannesi Nini gibi. Bu yüzden General, Konrad’a sonsuz bir sadakat ve güvenle bağlanır. Onu ailesiyle tanıştırır, kendi imkânlarından faydalanmasını sağlar.
Konrad ise dönemin alt tabakasına mensup, ekonomik zorluklarla mücadele eden; çocukları için her şeyini ortaya koyan bir ailenin çocuğudur. General’in hissettiği o sarsılmaz sadakatin, Konrad’da aynı yoğunlukta karşılık bulmadığını sezeriz; fakat onun duygularını hiçbir zaman tam olarak bilemeyiz.
Öğrencilik yılları sona erip iş hayatı başladığında, bu dostluğun dengeleri de yavaş yavaş yerli yerine oturur. General, Konrad’ın tanıştırdığı Krisztina ile evlenir. Üçü, General’e göre son derece uyumlu bir dostluk sürdürür. Ta ki Konrad, bir gün rütbesinden feragat edip ülkeyi terk ederek İngiliz vatandaşı olana kadar…
Bu gidiş, General için tam anlamıyla bir yıkımdır. Ona göre yapılan sadakatsizlik yalnızca vatana değil, dostluğa da yöneliktir. Konrad’ın ülkeyi terk ettiği gün, eşi Krisztina’nın da Konrad’la bir gönül ilişkisi olduğunu öğrenmesiyle General’in tüm hayatı altüst olur. İnsanlara, dünyaya ve dostluğa bakışı geri dönülmez biçimde değişir.
İşte tam bu noktadan itibaren General’in iç dünyasına gireriz. Ve kitabın beni en çok etkileyen cümleleri de burada başlar. Dönemin toplum
KÖPEK-Pilar Quintana
*Spoiler (Tat kaçıran) içermektedir.
Pilar Quintana’nın kısa romanında, bir köpeği sahiplenen Damaris’in geçmişi ve bugünü arasında gidip gelen bir anlatı kuruluyor. Psikolojik yönü güçlü olan roman, aynı zamanda Kolombiya toplumunun hayvanlara bakışını da çarpıcı biçimde yansıtıyor.
Bu iki boyuttan ele aldığımızda Damaris’in hayatı oldukça sert bir çocuklukla başlıyor. Anne ve babasız büyüyen Damaris, dayısının yanında, aile sevgisinden uzak bir ortamda yetişiyor. Yakın bir arkadaşının ölümünde etkisi olduğu düşünülerek henüz küçük yaşlardayken hem ona bakan akrabaları hem de yaşadığı yerdeki insanlar tarafından suçlanıyor ve —bana çok dokunan bir biçimde— cezalandırılıyor.
Yetişkinliğinde de bu döngü kırılmıyor. Evliliğinde, eşi tarafından psikolojik şiddete maruz kalıyor. Çocuk sahibi olamaması ise evliliği iyice çıkmaza sürüklüyor. Tam bu noktada hayatına bir köpek yavrusu giriyor. Damaris, tüm annelik güdüsüyle bu yavruyu sahipleniyor, eğitiyor, onunla ilgileniyor.
Toplumun hayvanlara yaklaşımını da tam burada, yaşananlar üzerinden okuyoruz. Damaris’in yaşadığı bölgede zaman zaman köpek ölümleri, hayvanların öldürüldüğüne dair söylentiler ve haberler dolaşıyor. Eşi üzerinden de hayvanlara ne kadar acımasız davranılabildiğini görüyoruz.
Romanın sonunda Damaris’in çocukluğunda maruz kaldığı sevgisizlik ve şiddet, bu kez onun ellerinde su yüzüne çıkar. Annelik duygusuyla sahiplendiği, büyüttüğü köpeği, evden kaçtığı ve hamile kaldığı için öldürür; bu da sadece bireysel bir yıkımı değil, öğrenilmiş şiddetin nasıl kuşaktan kuşağa aktarıldığını gösterir. Hayvana yönelen şiddet, bastırılmış anneliğin ve çocuklukta eksik bırakılmış sevginin karanlık bir yansımasına dönüşür. Roman, sevgiyle büyümeyen insanların, en çok da sevgiye ihtiyaç duyanlara
