Bazen hiçbir şey yapmak gelmez içinden;
ne gülmek, ne ağlamak…
Ne konuşmak istersin,
ne de suskunluğun tam karşılığını bulursun.
Sadece yazmak gelir aklına,
üstü kapalı, kimse dokunmasın diye saklı.
Hem anlatmak istersin,
hem de anlaşılmaktan korkarsın.
Haykırmak geçer içinden,
ama sesin boğazında düğümlenir.
Yutkunursun…
Söze dönüşemeyen tüm gerçeklerle birlikte.
Öyle bir yerdesin ki;
belirsizliğin kıyısında,
çaresizliğin tam ortasında.
Konuşman gereken yerde susar,
“İyiyim” dersin,
içinde fırtınalar koparken.
Gitmek istersin,
ama mıh gibi çakılırsın olduğun yere.
Silmek istersin her şeyi,
ama bazı izler
ne kalpten silinir
ne de zamana karışır.
Sema Sarı 🌼