Kitabin başında belki bir misrada kendinizi göreceksiniz demiş #Kaan Turhal.
Gördüm,hemde bir değil bu şiirin her satırın da...
Ben bir şairim evet,yazmak benim için kimi zaman varoluş,kimi zaman ise bir haykırış.
Bazen bir filozofum,sormadan araştırmadan var olamıyorum.
Bazen değil çoğu zaman bir devrimciyim,ben siyasetten anlamam demeksizinn herşeyin iç yüzüne kadar inerim çünkü biz bu topraklarda varsak bir hayat mücadelesi veriyorsak eğer bilmeliyiz kim tarafından yönetildiğimizi,vadedilen adaletin sağlayıp sağlanmadiğini,adalet var ise hangi toplumda var oldunu.. bilmeliyim..bilmeliyiz.. Ve sonu zindan olsa kendimi geri çekmem asla susmam.
Adaletliyim,haksızı asla salamam.
Bazen keyifliyim,dünya yansa ben yüzümdeki tebessümü susturamam çünkü benim yüzümü güldüren şey muhtemelen benim dünya hayatımdan daha kiymetli..
Bazen gerçekten bir palyaçoyum,herkesi güldürürüm,içimde kanayan yaraya aldırış etmeden.
Bazen sakinim şuan olduğu gibi :) ne olursa olsun çatamam kaşlarımı ve muhtemelen kitaplarla haşır neşirimdir.(sakinlik kaynağim).
Bazen bir robot gibiyim,hayatım elimden kayıp gidecektir hissederim ama kendimi herşeye rağmen (kimi zaman hatalarıma rağmen) asla salmam rahat davranırım o rahatlıktan ben bile korkarım çünkü sonuç kötü şeyler doğuracaktir bilirim bilirim ama yinede kılımı kibirdatmam sonucu beklerim bilinmezliğe kapıyı aralarim.
Bu kimi zaman teslimiyetimdir. Allah'a karşı (Rabbım ben elimden geleni yaptım gerisi olacağına varsin sana bırakıyorum)dercesine... bazende yorulmuşluk .. bıkkınlık..
Ve ne olursa olsun benim için son diye birşey yoktur .. hep bir umut vardır .. Ve bir yerlerde elbet beni bulur bilirim .. hissederim ..
Her huyum herkesten farklıdır,ben bile tam anlami ile kendimi taniyamazken başkasının beni çözmesini bekleyemem..
Sahi kimim ben :)