İktidar, tanımı gereği, düşmanlarını da beraberinde getiriyor. Düşmanları olmazsa olmaz. Düşmanların olmadığı nadir durumlarda da düşmanların bulunması, yaratılması, tahrik edilmesi, hatta hayal edilmesi gerekiyor. Kolektif deliliğe birkaç örnek daha: 1950’lerde, ABD’de, McCarthy döneminin doruğunda çocuklar uyumadan önce yataklarının altında komünist ararlardı. Şimdi 1980’lerde, hepimiz terörist arıyoruz. Dünya terörizminin kaynakları olarak gözümüzü devletlere ve şu çılgın kolektif düzene çevirmek, hemen hiç aklımızdan geçmiyor.