duygu
@Duygu01_
19 okur puanı
Mart 2020 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Emir ve Hasan Kâbil’de birlikte büyüyen iki çocuk. Dostluk, kardeşlik, sevgi, masumiyet, sadakat ve daha birçok şeyi barındıran bir ilişki. Aradaki farklılıkları hiçe sayan bir “bağlılık”. Birlikte geçirilen zaman, birlikte
geçirilen yaşlar. Küçük dünyalarında var olan büyük mutluluklar, umutlar.
Khaled HOSSEINI’in kaleminden dökülen bu muhteşem eser, Hosseını tarafından çocukluk nedir bilmeden yaşam mücadelesi vermek zorunda bırakılan; darmadağın olmuş hayatlarla tutunacak bir dal arayan Afganistan'ın çocuklarına adanmıştır.
Kitabın içersinde yer alan ve defalarca gözünüzün dolmasına sebep olan, bu düzeni sorgulatan durumların, kitabı bitirdiğinizde geride bırakamayacağınız kadar gerçekliğe sahip olması kalbinizi paramparça eden, sözünüzün tükenmesine sebep olan bir noktadır.
Kitaptaki olaylar Emir tarafından anlatılmaktadır. Oldukça akıcı bir dile sahip bu kitapta birçok duruma şahit olacak, tabiri caizse iliklerinize kadar her duyguyu hissedeceksiniz. Bu noktada yardımcı olan en önemli unsurlar şüphesiz kusursuzca yapılan tasvirler ve psikolojik tahliller. Başından sonuna kadar heyecanı ve merakı doruklarda yaşadığınız kitapta; küçük dünyalardaki maceralar, korkular, ihanetler, vicdan hesaplaşmaları, ayrılıklar ve daha birçok şey mevcut.
Bitirdiğinizde arkanızda altı çizilmiş birçok satır bırakacağınıza eminim. Ancak bana sorarsanız kitabı özetleyen cümle: “Vicdanı olmayan, iyiliği bilmeyen bir insan acı da çekemez.” cümlesidir. Emir vicdanlı ve iyi bir insandır. Bunun içindir ki vicdanıyla kavgası ne kadar uzağa giderse gitsin 25 yıl boyunca devam etmiştir. Ancak bu iç hesaplaşma dâhi yaşanacakları engelleyememiştir. 25 yıl sonra yaşanılanlar bazı şeylerden kaçınılmayacağının sadece ertelenebileceğinin en net kanıtıdır.
Okumakta kesinlikle geç kalınmaması gereken
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Puan vermedi·207 syf.··
Beğendi
·2021 1. kitabı
·16 saatte okudu
·Okunma: 23 Mart 2021 14:43
Ahmet Arif'in Leyla Erbil aşkına bu kadar yakından tanık olmak...
Kitabı bir solukta okudum desem yeridir. Her satırda birçok duyguyu birlikte yaşadım.
Ahmet Arif sevmiş. Ne sevme ama! Bütün umutsuzluklarına, hayatındaki sorunlara, inişlere çıkışlara rağmen Leylası hep onunla olmuş. Yokken bile varlığından daha çok var olmuş onda. "Ben bütün bu manasız iç sıkıntılarımdan senin var olduğunu hatırlayarak sıyrılıyorum.” sözleri de zaten bunu kanıtlar nitelikte değil mi?
Bu kadar güzel sevmek,sevilmek dünya üzerinde kaç insana nasip olmuştur?
Leylasına özgün seslenişlerine, yere göğe sığdıramayışına, dualarına, dileklerine, bu umutsuz aşka olan sadakatine hayran kalmamak pek de mümkün değil diye düşünüyorum.
Durum Ahmet Arif penceresinden bu olsa da görünen o ki Leyla Erbil için pek de böyle olmamış.
Hatta onun açısından kendimce düşünürken "Sevilmek iyi edermiş insanları. Ben hiç mi sevilmedim?" sözü ansızın kulaklarımda çınladı. Böylesine sevilmiş bir kadının ağzından nasıl dökülebilmişti bu sözler? Bu sözler, her şeyi geçtim Ahmet Arif'in aşkına haksızlık değil miydi?
Bilinmez, belki de Erbil'in sevgisini görmek istediği, aşkını yaşamak istediği kişi değildi Ahmet Arif. Belki de insanın görmek istediğinden göremediğini başkasından görmesi çok da bir şey ifade etmiyordu. Görmek istediği dışındakilere de kendisi kendini kör ediyordu.
