Tanıyamadılar beni,
Ama ben, kendi kendime aşikârım.
Küstüm artık,
Ve bu küskünlük, dünyayı baştan aşağı değiştirecek kadar,
Kocaman, apansız ve hür bir isyandır
Benim mutsuz çocukluğum, bulanık
Bir asık yüz gölgesinde titreyerek
Baba korkusuyla geçti.
Sevinç bile sert eserdi odalarda
Susmak saygı, gülmek ayıp, izinsiz
Konuşmak en büyük suçtu.
İlkyazımda filizimde dalımda
Çocuk kusurlarımda, çocuk suçlarımda
O rüzgâr yıllarca, yıllarca esti.
Sanki üzerimden yeryüzü geçti
Gövermedi gövermiyor bir türlü
Yüreğimde ezilen yaşama tutkusu
Şükrü Erbaş.
Hayatımın rengarerek sayflarına dökülmüş siyah boya kadar kötüsün.
Neşemin en güzel yıllarına yağan gözyaşlarısın
Baharımın yaşına takıldın, kış oldu
gelme bana
gelirsen hiç olur senden geriye bıraktıklarında.