Cahil cühela takımı beni pek sevmez!
Bağlama dediğin üç tel, bir tahta, Ne şaha baş eğmiş, ne taca tahta, Tüm dersleri özetlemiş bir âh'ta; Bozkırda naradır bizim türküler!.
Bizi insanlara bağlayan şey, bir gece öncesine ait hatıraların, ertesi sabaha ait beklentilerin oluşturduğu sayısız kök ve zincirdir; kopamadığımız alışkanlıkların kesintisiz örgüsüdür.
İnsanlar; biz kendilerini tanıdıkça, tahrip edici bir karışıma batırılan bir maden gibi yavaş yavaş gözümüzün önünde meziyetlerini (bazen de kusurlarını) kaybederler.