Son fırtına dindi.
Sonra uyudum, uyandım onlar gibi.
Göz pınarı bulutlarım yağmur yüklü bir büyük hiçliğe doğru ilerliyordu, hiç kolay değildi hiçliğe yürümek.
Oysa, gözlerim hâlâ gökyüzünü zapt etmeyi düşünüyordu.
İmkansıza inanmanın tuzak, hileli inançların öldürücü olduğunu öğrendim.
Ve bunu kimsenin umursaması gerekmiyordu, kimseden umursamasınıda beklemiyordum.
Biraz duygu tomurcuğu, çoğu zaman bolca mizah, tüm yüzsüzleri hatırlıyorum, hepsi aklımda.
Hayat'tan daha kötü şakalar bekliyorum, başımın üstünde yeri olan sonsuz gökyüzünün altında, göz pınarı şarjörlerim sağanak yağmur yüklü bulutlarımla, bütün umutsuzlar ve asla bilinmeyen ruhunda büyük yarıkları olanlar adına.