Demet Akpınar
@EDemet55
Instagram: okuyanogretmen_hu
Temiz bir kesik daha hızlı iyleşir derler. Benim için sadece pulların zamkıyla bir arada tutulan ilişkilerden daha hazin bir şey yoktur. Bir adamı işitemiyorsan, ona dokunamıyorsan, en iyisi bırak gitsin.
Onca belirsizliğin içerisinde, şundan eminim ki insanlar en üstteki zayıf tabakanın altında iyi olmak ve sevilmek isterler. Hatta kötülüklerinin çoğu sevgiyi kısa yoldan elde etme çabasıdır. Bir insan öldüğünde, yetenekleri, nüfuzu, dehası ne olursa olsun, sevilmeyerek ölürse hayatı kendi ezdinde bir fiyasko, ölümü ise soğuk bir dehşet olsa gerektir. Bana öyle geliyor ki, siz ya da ben iki dişünce ya da eylem arasında seçim yapmak zorundaysak, ölümümüzü düşünmeli ve dünyaya mutluluk getirmeyeceği şekilde yaşamaya çalışmalıyız.
Hikâyemiz tek bir hikâye. Bütün romanlar, bütün şiirler, içimizdeki hiç bitmeyen iyi-kötü çekişmesi temeli üzerine kuruludur.
Ayrıca bana öyle geliyor ki, kötülük hiç durmadan yeniden canla-nyor; oysa iyilik, erdem ölümsüzdür. Kötülüğün hep yeni, taptaze bir çehresi vardır, oysa erdem dünyada hiçbir şeyin olamayacagi kadar köklü ve saygındır.
Çocuk sorabilir: "Dünyanın hikâyesi ne?" Yetişkin bir adam veya
kadın merak edebilir: "Dünya nereye gidecek? Sonu nasıl bitecek, bu arada, yeri gelmişken, hikåye neydi?"
Ben dunyanın bır, tek bir hikâyesi olduğuna ınanıyorum; bu hikâye bizleri öyle korkutmuş ve esinlemiştir ki, bir Pearl White dizisinin içindeymişçesine hep düşünüp merak ederek yaşarız. Insanoğlu hayatında, düşüncesinde, açlığında ve hırsında, cimriliğinde ve zalimliğinde ve aynı zamanda iyi kalpliliğinde ve cömertliğinde bir iyilik kötülük ağıyla kıskıvrak sarılmıştır. Bence tek hikäyemiz budur ve ayıı hikäye bütün duygu ve akıl düzeylerinde tekrarlanır. Erdem ve kötülük ilk bilincimizin atkısıyla çözgü-süydü, son bilincimizin de kumaşı olacak; üstelik kıra, ırmak ve dağlara, iktisat ve terbiyeye dayatabileceğimiz bütün değişikliklere rağmen. Bundan başka hikâye yoktur. Her adam, hayatının tozuyla toprağını üstünden silkeledikten sonra geriye sadece en zor ve açık seçik sorular kalacaktır: İyi miydi, kötü müydü? lyi mi yaptım, kötü mü?
Tehlikeli ve nazik insani meselelerde başarılı sonuca ulaşılması acele yüzünden büyük ölçüde sınırlanır. Insanlar acele ettikleri için sık sık tökezler. Zor ve incelikli bir eylemi gereğince yapabilmek için önce hedefi incelemek, bu hedefin arzulanır olduğuna karar verdikten sonra da tamamen unutup sadece yöntemlere yoğunlaşmak gerekir. Bu sayede kaygı, acele ya da korku yüzünden yanlış bir hareket yapmaktan kaçınılmış olur. Bunu pek az kişi öğrenir.
Tenezzülle sarmalanmış sorular dışında cir-kin soru yoktur. Hizmetkârlık neden aşağılanır bilmem. Hizmetkârlık filozofun sığınağı, tembelin gıdasıdır, gereğince yapıldığında iktidardır, hatta sevgidir. Meslek olarak daha çok zeki insanın hizmetkärlığı seçmemesini, inceliklerini öğrenip getirisinden faydalamamasını anlamıyorum. İyi bir hizmetkâr mutlak güvenlige sahiptir; efendisinin iyi kalpliliğinden değil, alışkanlık ve miskinlikten ötürü. Adamın baharatlarını değiştirmesi, kendi çoraplarını bulması zordur. Hizmetkârını değiştirmektense kötü hiz-metkârı tutmayı tercih eder. İyi bir hizmetkâr ise -ben mükemmel bir hizmetkârım- efendisini tamamen denetimi altında tutabilir; ne düşüneceğine, nasıl davranacağına, kiminle evleneceğine, ne zaman boşanacağına o karar verebilir; disiplin altına almak için efendisini korkuyla sindirebilir ya da mutluluk bağışlayabilir ona ve sonunda vasiyetnamesinde adı geçer.