Ece Gürpınar
@EGteacher
Sınır yok Jonathan Livingston (!)
Fabl türünde bir eser olduğunu bilmeden okumaya başladım. Metaforlar o kadar iyi ki, daha derin anlamlar çıkarmalıyım diye düşüne düşüne okudum. Toplum içindeki özgür iradeyi seçenlerin dışlanabildiğini tasfir eden ve bu yolu seçenleri anlatan bir öykü. Devrimci olma fikrinin temellerini atan ve inandığım değerlere karşı olan öz davranışlarımı sorgulamamı tetikleyen bir eser. Bence hayatın belli dönemlerinde ara ara tekrar okunmalı. Fazla bir anlam mı yüklüyorum bilinmez ama tavsiyedir.
Reklam
Matt Haig’in kalemiyle bir kez daha vedalaştım. Yazar, ruhun giydiği farklı bedenleri ve hayatları birer elbise gibi denemeyi yine çok seviyor. Metin, su gibi akıp giden bir nehir; ancak o nehrin asıl girdabı ve heyecanı son yüz sayfada gizli. Bu eser, sıradan bir olay örgüsünden ziyade, insanlığın o kadim ve parıltılı rüyasını -sağlıklı ve upuzun bir ömrü- mercek altına alıyor. Ve o rüyanın arkasındaki devasa gölgeyi fısıldıyor: Ölümsüzlük gibi uzun yaşamak, aslında mutlak bir yalnızlıktır. Kitapta Shakespeare’in trajik yankılarını, Montaigne’in bilgece dokunuşlarını görüyoruz. Kurgunun zayıflığına inat, satır aralarından sızan o derin felsefe ruhuma fazlasıyla sirayet etti. Gövdesi zayıf ama gölgesi derin, hayata dokunan bir eser bence. Tavsiyedir.
Öykü kitabı olduğunu baştan söyleyelim
İlk eleştiriyi kendime yapacağım. Öykü kitabı olduğunu anlayana kadar birkaç öykü bitirmem gerekti. O yüzden başlangıçta beğenmedim ama sonra bu gözle okumaya başlayınca işler değişti. Yine de öykü türünün bana hitap ettiğini pek düşünmüyorum. Gelelim kitaptaki öykülere. Öykülerde herkes kendinden bir şeyler bulabilir. Yazar çok iyi tespitler yapmış. Ara ara “vaaay be, doğruuu” derken buldum kendimi. Çocukluktaki iç sesimiz gibi konuşuyor yazarımız. O yüzden gülümsetiyor ve hüzünlendiriyor zaman zaman. Ama öykülerin çoğunda bir katarsis yaşayamıyorsunuz. Başı var, sonu yok; bazen başı da yok, sonu da yok. Bağlandığı bir yer yok. O yüzden yarım hissettirdi bana. En çok “Sabit Bey’in Spor Ayakkabıları” öyküsünü beğendim. Çünkü bir başı ve bir sonu vardı,hem hüzünlendirdi hem gülümsetti. Çünkü bir yere bağlandı.
Herkes anne baba olmamalıDuygu ve Düşünce
Herkes anne baba olmamalı, kitabın dili çok sade ve anlaşılır. Diana’nın hayatındaki kişilerle yapılan röportajlar şeklinde ilerliyor. Ama tam da röportaj gibi de değil. Okudukça daha çok detay okumak istiyorsunuz ancak kurgu olmadığı için sanırım daha fazla bilgiye ulaşamıyoruz. Çok üzücü. Çok çok üzücü.
Algernon’a benden de çiçekler!Duygu ve Düşünce
Spoiler içerir (!)
Duygusal gelişimin, duygusal olgunlaşmanın ve deneyimin; mutlu olmak için ve çoğumuzun zaman zaman şikayet ettiği normal bir hayatı sürdürebilmek için, zekadan çok daha gerekli ve değerli olduğunu anlatan bir kitap. Yani şahsen ben bu anlamı çıkardım. Çok severek okudum, kah üzüldüm kah güldüm. Ailesiyle ilgili biraz daha detay ve yaşanmışlık olmasını isterdim. Bir de tekrar düşük zeka seviyesine ulaşması akıllı olmaya başlamasına göre daha kısa sürdü. Ama kitapta yer yer aynı hızda başlayıp sonlanacağına dair anekdotlar vardı. Sanki yazar sonlara doğru sıkılmış da hikayeyi bir an evvel bitirebilmek için kısa tutmuş hissiyatı verdi. Ama her şeye rağmen netice olarak çok beğendiğim bir kitap oldu. Çokça tavsiyedir.
Reklam