dedin ki. eğer alnımıza yazılmışsa. kader kavuşturur
yine bizi. gerçekten o kadar saf mısın diye düşündüm
bir an. inanıyor muydun sahiden kaderin cilvesine.
sanki gökyüzünde oturup bize bakıyormuş. sanki beş parmağı varmış da piyon gibi
sürüyormuş bizi.
sanki bizim seçimlerimiz değilmiş gibi. kim öğretti
sana bunu. söyle. kim kandırdı seni. sana bir kalp
verilmiş, bir de akıl ama sen değilsin kullanacak olan.
kendi eylemlerin değil bana gelecekleri belirleyen.
avaz avaz haykırasım var: her şey bizim elimizde
aptal! kavuşmak sadece bizim elimizde. oysa susmuş
oturuyorum. titrek dudaklarımla gülümsüyorum,
düşünceli. ne hazin değil mi? sen her şeyi böyle apaçık
görürken karşındakinin görmemesi.