Yer dünyada əsgərdən başqa heç kim üçün bu qədər
əhəmiyyətli ola bilməz. Güclü atəş zamanı ölüm qorxusundan qorunmaq
üçün üzünü, bədənini yerə sıxıb uzandığı an torpaq onun yeganə dostu,
qardaşı və anası olur. O, özünün qorxu və qışqırıqlarını yerin sükutunda
boğur. Yer onu ağuşuna alır, qoruyur, yenidən on saniyə qaçmağına və
deməli, on dəqiqə yaşamasına imkan verir. Onu gizlətmək üçün yenidən alır, amma bəzən həmişəlik.
Torpaq,torpaq,torpaq!
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Onlar hələ də məqalələr yazır və nitqlər söyləyir, amma biz hərbi
xəstəxanaları və ölüləri görürdük. Onlar ölkəyə xidmətin üstünlüyündən danışırlar, amma biz bilirdik ki, ölüm qorxusu daha
güclüdür. Elə buna görə də bizdən heç kim nə üsyançı, nə fərari, nə
qorxaq oldu. Axı onlar bu sözlərdən tez-tez istifadə edirdilər. Biz də
Vətənimizi onlardan az sevmirdik və hücuma gedəndə bir dəfə də əl-ayağımız əsməyib. Ancaq indi nə isə anlamışıq, sanki gözümüz qəfil
açıldı. Biz gördük ki, onların dünyasından heç nə qalmayıb.
Ağlamak için gözden yaş mı akmalı?
Dudaklar gülerken, insan ağlayamaz mı?
Sevmek için güzele mi bakmalı?
Çirkin bir tende güzel bir ruh, kalbi bağlayamaz mı?
Hasret; özlenenden uzak mı kalmaktır?
Özlenen yakındayken hicran duyulamaz mı?
Öldürmek için silah, hançer mı olmalı?
Saçlar bağ, gözler silah, gülüş, kurşun olamaz mı?
VICTOR HUGO