ELSAD
@ELSAD_RZA
6 okur puanı
Aralık 2013 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitaplar
Hayatın bize sunduklarının arasında, hayatın kendisinden başka tanrılara da
şükretmemizi gerektiren bir şey varsa, o da cahilliğimizdir: Ne kendimizi biliriz ne de
birbirimizi. İnsan ruhu karanlık, vıcık vıcık bir uçurum, dünya yüzünde kesinlikle
kullanılmayan bir kuyudur. Gerçekten tanısa kimse kendini sevemezdi; ve kendini
beğenmişlik denen şey –manevi hayatın kanı canıdır bu– olmasa, hepimiz ruh anemisinden
ölür giderdik. Hiç kimse bir ötekini bilmez ve ne mutlu ki öyle; yoksa – ister annemiz, ister
karımız ya da çocuğumuz olsun, yanımızdakileri metafizik düşmanlarımız olarak görürdük.
Birbirimizi bilmediğimiz için anlaşmayı becerebiliyoruz. Romantiklerin, önemsiz de olsa
bir tehlike yarattıklarını fark etmeden söyledikleri gibi, bunca mutlu çift birbirinin ruhunu
görebilseydi ne hale gelirlerdi? Dünyadaki bütün evli çiftler yanlış evlilikler yapmıştır,
çünkü herkes Şeytan’ın ruhumuzu ele geçirdiği gizli köşelerde, arzulanan erkeğin karmaşık
imgesini, yüce kadının
64 değişken resmini saklar. Evlendiğiniz erkeğin arzulanan erkekle
ilgisi yoktur, kadınsa o yüce kadının kanlı canlı hali değildir. En mutlu insanlar, hüsranla
sonuçlanmaya mahkûm böyle eğilimlerinin olduğunu bilmeyenlerdir; mutluluktan en az pay
alanlar ise eğilimlerinin farkındadır aslında, ama daha ötesini bildikleri söylenemez ve
bazen, beceriksizce bir çıkış, kaba bir söz gizli Şeytan’ ın, antik Havva’nın, Şövalye ile
Sylphide’in ellerin, sözlerin akışına kapılarak yüzeye vurmasına yeter.
Yaşadığımız hayat şekli sürekli değişen bir uyumsuzluk, var olmayan yücelikle, var
olmayı beceremeyen mutluk arasında sevimli bir yoldur. Halimizden memnunuz, çünkü
düşünebilme, hissedebilme gibi, ruhun varlığına inanmama yeteneğine de sahibiz.
Hayatımızın akıp gittiği bu maskeli baloda kıyafetler güzel olsun
Reklam
Biz, olmadığımız şeyiz, hayat kısa ve hazin. Gecenin içinde dalgaların sesi, gecenin
kendi sesidir; ve kim bilir kaç insan ruhunun derinlerinde duymuştur onun, derinlerde
çoğalan boğuk köpük sesleriyle yankılandığını, karanlıkta paramparça olan umut gibi! Elde
edenler ne çok gözyaşı döktü, başaranlar ne çok gözyaşı yitirdi! Deniz kıyısında gezinirken
gecenin sırrını, uçurumun içyüzünü gördüm bütün bunlarda. Ne çok insanız yaşayan, ne
çoğuz kendini kandıran! Bu varoluş gecesinde, heyecanını algıladığımız şu kıyılarda, hangi
denizlerdir içimizde yankılanan! Yitirilmiş olan, istenmiş olması gereken, yanlışlıkla elde
edilen ve kazanılan şey; sevip yitirdiğimiz, yitirdikten ve sırf bunun için sevdikten sonra ilk
başta sevmediğimizi fark ettiğimiz şey; düşündüğümüzü sanırken hissettiğimiz şey; bir anı
olduğu halde heyecan sandığımız şey; deniz kıyısındaki gece gezintim sürmekteyken
gecenin en derin yerinden olanca heybetiyle, gürültüyle gelen, kumsala narin köpükler saçan
taze okyanus...
Gerçekliği yanılsamanın bir biçimi, yanılsamayı da gerçekliğin bir hali olarak görmek,
aynı ölçüde hem gereklidir hem de yararsız. Düşlerle geçen bir hayat, eğer var olmak
niyetindeyse, kendisinin dışında gelişen olayları, varamayacağı bir sonucun dağınık öncülleri
olarak görmek zorundadır; ama bir yandan da düşün barındırdığı olasılıkların da, belli bir
ölçüde dikkatimizi hak ettiklerini de kabul etmelidir, zaten düşler sayesinde kendi iç
dünyamıza dalarız.
Her bir şey, şaşkınlık ya da sıkıntı yaratan her konu; bir bütün ya da hiçlik, bir yol ya da
bir kaygı kaynağı olarak tahayyül edilebilir. Her defasında farklı biçimde ele almakla onu
yenilemiş, kendiyle çarpıp çoğaltmış oluruz. Ömrü düşlerle geçen, köyünden dışarı adım
atmamış birinin koca evrene hükmedebilmesini sağlayan da budur.
31 Sonsuzluk, bir çölde
olduğu gibi, bir hücrenin içinde de var olabilir. İnsan, başını bir taşa dayayarak da kozmik
bir uyku uyuyabilir.
Bununla birlikte, düşüncelere daldığımızda –az buçuk düşünen herkesin başına geldiği
gibi– her şey bize yaşlı, eski, defalarca görülmüş gibi gelebilir, biz onları daha önce hiç
görmemiş olsak bile. Mesele şu ki, bir şey üzerinde ne kadar yoğun düşünürsek düşünelim,
düşünce gücümüzle onu ne kadar dönüştürürsek dönüştürelim, bütün çabalarımıza rağmen o
gene de bir düşünce nesnesi olarak kalacaktır. O durumda, şiddetle hayatı arzularız, bilgi
dışında bir yolla anlamayı, sadece duyularımızla düşünebilmeyi, söz konusu nesnenin
içinden bir bakışla, dokunmayı, hissetmeyi içeren bir yöntemle düşünebilmeyi isteriz, sanki
biz su, o da süngermişçesine. Böylelikle biz de kendi gecemizle yüzleşiriz; heyecanların
verdiği yorgunluk iyice derinleşir, hatta zaten kendiliğinden bir derinliği olan, düşüncenin
yarattığı heyecanları geçer bile. Ne var ki, uykusuz, aysız
Yeni bir çocukluk çağı, yeniden yaşlı bir dadı olsa, yatakta dikkatim giderek dağılarak,
bir çocuğun buğday sarısı saçlarına süzülen tehlikelerle dolu, huzur verici masallar
dinleyerek uyusam tekrar... Hepsi çok büyük, alabildiğine sonsuz, kesin ve Tanrı’nın
benzersiz heybetinde, varlıkların nihai gerçekliğinin hüzünlü, yarı uykulu derinliğinde [...]
Bir göğüs, bir beşik ya da boynumu saran ılık bir kol... Usulca şarkı söyleyen bir ses –
beni ağlatmak istercesine... Şöminede yanan ateşin çıtırtısı... Kışın bağrındaki o sıcaklık...
Bilincimin ılık, başıboş akışı... Sonra, sessizce, uçsuz bucaksız bir boşlukta, yıldızların
arasında süzülen ay misali bir uyku...
Her şey beni yoruyor, yormayan şeyler bile. Neşeyle acının tadı, benim için bir.
Ne kadar da isterdim bir bahçedeki havuzda, kâğıttan gemilerini yüzdüren bir çocuk
olmayı, bir de asma kameriyesi olsun üzerimde, kameriyenin kafesi sığ sulardaki koyu
yansımaların arasında, ışıktan ve yeşil gölgelerden bir dama tahtası çizsin.
Hayatla aramda ince bir cam var. Açıkça görmeme ve anlamama rağmen,
dokunamıyorum hayata.
Hüznümü akıl çerçevesine sığdırmak mı? Akıl yürütmek çaba harcamak anlamına
geliyorsa, bu neye yarar ki? Hem zaten, insan üzgünken elini bile oynatamaz. Sıradan
hayatın vazgeçmeyi çok istediğim o hareketlerinden bile vazgeçemiyorum. Vazgeçmek çaba
istiyor çünkü, bende ise cesaret verecek küçücük bir ruh bile kalmamış.
Sık sık, şu arabanın sürücüsü olmadığıma, şu faytonda arabacılık yapmadığıma, herhangi
hayalî bir Başkası olmadığıma yanıyorum acı acı, tabii benimkinden başka olan hayatı sırf
arzumdan güç alarak, zevk vererek girsin içime ve bunu da başkası olması sayesinde
yapabilsin!
Bu gerçekleşseydi, rasgele bir şey gibi dehşete düşürmezdi beni hayat. Hayat fikri bir
bütün gibi, zihnimin omuzlarını çökertmezdi.
Düşlerim saçma birer sığınak, yıldırıma karşı şemsiye açmaktan farkı yok.
Öylesine cansız, öylesine acınacak durumdayım; hareketlerden, çaba harcamaktan
öylesine uzağım.
Kendi benliğimin ne kadar derinine dalarsam dalayım, düşlerdeki tüm yollar beni kaygı
dolu düzlüklere çıkarıyor.
O kadar sık düş kurduğum halde, ben bile düşleri elimden kaçırdığım boşluklara
düşüyorum. O zaman açık seçik görüyorum varlıkları. Sarındığım sis tabakası dağılıyor. Ve
gözle görülen tüm sivri köşeler ruhumun etini örseliyor, baktıkça tüm sert şeyler beni
yaralıyor, ki sert olduklarını böyle anlıyorum. Nesnelerin görülen bütün ağırlığı, ruhumun
içine çöküyor.
Hayatım dayak
Reklam