Ebru Duman
@E_dmn
Manisa
33 okur puanı
Temmuz 2020 tarihinde katıldı
Kitap Sabahattin Ali’nin sandığından çıkan yayımlanmamış hikayeleri, şiirleri, yazmayı planladığı hikaye ve romanlarına ait kısa notları, bazı çizimleri ve 1932-1948 yılları arasında gazetelerde yayımlanmış yazılarından oluşuyor. Beni en çok etkileyende bu yazıları oldu ve kitabın içeriğinden çok bu yazılarına değinmek için inceleme yazmaya karar verdim.
Çeşitli gazetelerde ve yıllarda yayımlanan sosyo-politik makalelerini okurken hissettiğim tek şey aradan geçen onca yıla rağmen bir milim bile ilerleyememiş olmamız. Onca zaman, onca insan, onca hükümet, anayasalar, kanunlar, geçmiş ama sorunlar hiç değişmemiş. O dönemde de kadınların derdi aynı, o dönem de milliyetçilik adı altında sadece kendi çıkarlarını gözeten liyakattan uzak bir iktidar, milletin kurtuluşu için bir şeyler yapanların uzaklaştırıldığı, doğruyu söyleyenin susturulduğu bir dönem…
Sanırım tek değişen teknoloji ile değişen hayatlarımız ve yaşam şekillerimiz. Peki sadece bununla bir ülke değişebilir mi?
Hiç sanmıyorum… ki değişmemiş, değişememişiz de.
Bir ülkenin değişmesi, sorunların çözülmesi için öncelikli olan yönetimi, iktidarı, anayasayı ya da kanunları değiştirmek değil. Öncelikli olan zihniyeti değiştirmektir. Halkın eğitim seviyesini yükseltmek. Bahsettiğim eğitim sırf ticaret kafasıyla dağı taşı üniversite yapmak değil gerçek bir eğitim düşünen, sorgulayan, araştırarak öğrenen kitleler, yaptığı meslek ne olursa olsun hakkıyla işini yapan liyakatı öncelikleyen bir toplum olmadığımız sürece yüzyıllar geçse de hep aynı yerde hep aynı sorunlarla boğuşmaya devam edeceğimiz kesin.
Sabahattin Ali’nin “Bu Memleketi Kurtarmak İçin” başlıklı yazısında da dediği gibi “Bize yarının hastanelerini, darülacezelerini, cezaevlerini dolduracak, cahil, mesleksiz, serseri yüz milyonun lüzumu yok! Bize, insan
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
“..ben dünyadan ziyade kafamın içinde yaşayan bir insanım…”
Muhakkak ki bütün insanların birer ruhu vardı, ama birçoğu bunun farkında değildi ve gene farkında olmadan geldikleri yere gideceklerdi.
Bir ruh, ancak bir benzerini bulduğu zaman … meydana çıkıyordu...
Biz ancak o zaman sahiden yaşamaya,-ruhumuzla yaşamaya- başlıyorduk.
“İnsanlar birbirlerini tanımanın ne kadar güç olduğunu bildikleri için bu zahmetli işe teşebbüs etmektense, körler gibi rastgele dolaşmayı ve ancak çarpıştıkça birbirlerinin mevcudiyetinden haberdar olmayı tercih ediyorlar.”
“
Şu kocaman dünyada benim kadar yapayalnız dolaşan bir insan daha var mı acaba?”