Ebru Duman
@E_dmn
Ne garip, şehirlerde pembe panjurlu, köylerde beyaz badanalı evler. Umutlarımız da, hayallerimiz de köyün çitlerini, evin duvarlarını aşamamış; nasıl da çocukmuşuz, nasıl da masum!
Demek ki kalın duvarların ardında insan böyle ayakta kalıyordu.
Hep bir umut vardı, hep bir direnç. Yaşamın gölgesi hep insanın üstündeydi.
Her şey nasıl da bugündü. Değişmeyen bir şeyler vardı sanki.
“… devlet dersinde düşünenler ve sevişenler sınıfta kalır bu topraklarda. Zaten bunun için şiirimiz günahkar değil midir üstat?”
