“Hepsi bu. Korkma artık, diyor kalp. Korkma artık, diyor kalp, yükünü bütün hüzünler adına topluca ah çeken ve yenilenen, başlayan, toplanan ve bırakan bir denize boşaltarak. Ve sadece beden dinler uçan arıyı; kırılan dalgayı; havlayan, çok uzakta havlayıp duran köpeği.”
“Onlar halkında hiçbir şey bilmiyordu, sadece çabuk çıkarsınlar yapıyordu, insanın her zaman yaptığı gibi, zira insan her gün birlikte yaşadık kişiler hakkında bile ne bilebilir ki? Hepimiz mahpus değil miyiz? Hücresinin duvarını kazıyan bir adamın konu alındığı enfes bir oyun okumuştu ve hayatın böyle bir şey olduğunu hissetmişti - insan duvarı kazıyordu.”
“Ölüm bir kafa tutmaydı. Ölüm bir iletişim kurma girişimiydi; insanlar gizemli şekilde kendilerinden kaçan merkeze ulaşmanın imkansızlığını hissederken; yakınlık uzaklaşıyordu; esrimeler tükenip gidiyordu; insan yalnızdı. Ölümde bir kucaklaşma vardı.”