Canım sıkıldı. Neyse ki Selma Abla gülünç bir romandan bir parça okudu o sırada. Uzak bir köyü anlatıyormuş roman. İnsanlar kralın her dediğine iyi diyorlar. Tuhaf şeyler geliyor başlarına. Aynı bizim buraya benziyormuş.
Bizim için zararlı olan bir kitabın biz okumadan imha edilmesinde büyük isabet var. Neyin zararlı, neyin zararsız olduğunu biz kendimiz tespit edecek olduktan sonra büyüklerimize ne gerek kalır?
Annemi çok seviyorum. Ama bazen onu anlamak zor oluyor. Nevin'e söyledim. "Annen çok üzülüyor anlayış göstermelisin," dedi. Hep çocuklara mı düşer annelere anlayış göstermek, İnci?