Puhu Kuşu
@Eagleowl
Yaşamak - bu, bizim hepimiz için, olduğumuz şeyi ve karşılaştığımız her şeyi sürekli olarak ışığa çevirmek, aleve çevirmek demektir; başka türlüsü elimizden gelmez.
#43833869
Kleist
En parçalanmış Alman şairi (kendini yok etmeye bir adım kala) halkına en mükemmel tragedyayı verir, tıpkı Hölderlin'in son karanlıktan bir saat önce dünyanın sesiymiş gibi tınlayan orfik ilahisini, tıpkı Nietzsche'nin zihnin dağılmasından hemen önce en yüksek esrimeye ulaşıp dans eden, elmas gibi parlayan sözleri vermesi gibi. Bu çöküşün büyüsü bütün açıklamaların ötesindedir, maviye dönmüş alevin sönmeden önce son bir kez havaya sıçrayışındaki o anlatılmaz olağanüstülük gibidir.
Reklam
Kleist
Sadece son çaresizlik tamamen eritebilir ruhu, sadece en saf vazgeçiş gök kubbeye erişebilir., tutkunun çoktan halsiz düştüğü yere; o hırsının ve öfkeli talebinin bir türlü erişemediği şeyi kader Kleist'a tam da artık hiçbir şey ummadığı anda verir: Mükemmelliği.
10/10
Beğendi
·66 günde okudu
·2020 5. kitabı
Kleist
Şimdi, ey ölümsüzlük, tümüyle benimsin!
Gözlerimin bağı arasından ışığın sızıyor
Güneşten bin kat daha parlak geliyorsun bana!
Her iki omzumda da kanatlarım çıkıyor,
Sessizce eterde süzülüyor ruhum;
Ve bir gemi gibi, rüzgarın nefesiyle kaçırılmış,
Böyle batıyor işte hayatım da alacakaranlıkta
Henüz renkleri seçebiliyorum ve de şekilleri,
Ve şimdi sisler içinde altımdaki her şey.
-Kleist
Kleist
(...) Kleist, o ebedi abartıcı, ölümü de yukarıya, bir tutkuya yükseltir; bir sarhoşluk, bir sefahat alemi, bir esrimedir bu. Onun çöküşü mutlu olmaktır, kendini adamaktır, hayatında hiç tanımadığı bir biçimde; açılmış kollar, mest olmuş dudaklarla, neşe ve keyif içinde, şarkı söyleyerek atar kendini uçuruma.
Sadece bir sefer, sadece bu sefer, tek bir kereliğine Kleist'ın ruhu, dudakları çözülmüştür, o boğuk ve kısık ses ilk kez bir sevinç ve şarkı içinde duyulur o veda günlerinde...
(...) O günlerde yaptığı her şey, yazdığı her şey onun en yüksek ölçüsünü aşar; ölüm mektupları benim algıma göre, yazdığı en mükemmel şeylerdir, son bir yükselişle yazılan Nietzsche'nin "Dionysos Dithyrambosları" gibi, Hölderlin'in "Gece Şarkıları" gibi: Onlarda bilinmeyen göklerin rüzgarları eser, bütün dünyeviliğin üzerinde bir özgürlüktür esen.
Reklam