Eren Bal
@Ebal
Tehlikenin yaklaşmaya başlamasıyla , insanın yüreğinde her zaman birbirine denk iki ses yükselir : Gayet mantıklı olan ilk ses , insana tehlikenin niteliğini değerlendirmesini ve ondan kurtulma yollarını aramasını söyler; çok daha mantıklı ikinci ses ise , tehlikeyi düşünmenin çok bunaltıcı ve acı olduğunu , her şeyi önceden görmenin , olayın genel gidişatından kurtulmanın insanın elinde olmadığını ve bu yüzden insanı bunaltan tehlike düşüncesini , tehlikeyle karşı karşıya kalana kadar görmezden gelmenin ve hoş şeyler düşünmenin daha iyi olacağını söyler. İnsan yalnızken birinci sesin dediğini , topluluk içindeyken ise tam tersine ikinci sesin dediğini yapar.
İnsan bilinçli olarak kendisi için yaşar ama tarihsel , evrensel hedeflere ulaşılması için bilinçsiz bir alet olarak hizmet eder. Yapılan bir iş geri alınamaz ve insanın , milyonlarca başka insanın eylemiyle aynı zamana denk gelen bir eylemi tarihsel bir anlam kazanır.
Her insan kendisi için yaşar , kişisel amaçlarına ulaşmak için özgürlükten faydalanır ve şu ya da bu eylemi , şu anda gerçekleştirip gerçekleştiremeyeceğini tüm varlığıyla hisseder; ama onu , o eylemi zamanın belli bir anında gerçekleştirir gerçekleştirmez bu eylem artık geri alınamaz olur, tarihin bir parçası haline gelir, özgürlüğünü kaybeder ve önceden belirlenmiş bir anlam kazanır.
Her insanda hayatın iki yönü vardır: ilgileri ne kadar soyutlanmışsa o kadar özgür olduğu kişisel yaşam ve onun için belirlenmiş yasalara zorunlu olarak uyduğu doğa , kovan yaşamı.